جاودان مثل دون دیگو

از بچگی طرفدار سرسخت برزیل بودم همون تیمی که هواداری ازش به معنی نفرت از آرژانتینه! همونی که یکی از اصلی ترین اصول طرفداریش انزجار از شادی آلبی سلسته و لذت بردن از ناکامی هاشونه... اما این دفعه اتفاقاتی افتاد که اصول هواداری خیلی پوچ و بی ارزش شد! دیگو آرماندو مارادونا مثل همه ی اسطوره های بزرگ متعلق به یک کشور و یا یک تیم نیست و متعلق به تمام دنیای فوتبال و هواداراشه... کسی که همیشه تفاوت هارو رقم زده و هنوزم خیلی جاها ازش به عنوان بزرگترین فوتبالیست تاریخ یاد میشه، کسی که یک نسل با خاطراتش زندگی کردن و با افتخار به نسل بعدی سپردنش، کسی که هر چقدرم حاشیه و سروصدا ایجاد کرد بازهم محبوب باقی موند، و کسی که خبر رفتنش انگار خبر رفتن یک بخشی از فوتبال بود..! حالا بهتر میفهمم که عشق و علاقه به یک تیم خاص مثل بهانه ای برای بیشتر لذت بردن و یادگرفتن از دنیای بدون مرز فوتباله و ته تهش خیلی هم مهم نیست که طرفدار کی هستیم و عکس کدوم بازیکن رو دیوار اتاقمونه... آقای مارادونا بدون که قصه هات جاشون پیش ما امنه و هیچوقت فراموششون نمیکنیم...آسوده بخواب اسطوره!