معجزه لاتزیو؛ آیا صدرنشینی بی‌شکست بیانگر افت سری آ ایتالیاست؟

شروع خیره‌کننده لاتزیو با جنارو گتوسو شایسته تقدیر است، اما نگاهی عمیق‌تر به وضعیت سری آ ایتالیا نشان می‌دهد که این موفقیت ابعاد دیگری هم دارد.

چند ماه پیش، لاتزیو تیمی رده نهمی با اسکوادی خسته بود که مربی جدیدش از ناکامی تیم ملی در جام جهانی به آنجا آمده بود و مدیر ورزشی‌اش تابستانی پر از حاشیه را پشت سر گذاشته بود. پنجره نقل‌وانتقالات عملاً بدون خرید خاصی به پایان رسید و لاتزیو فصل را با شکست خانگی مقابل منتووا، تیم دسته دومی سری B، در کوپا ایتالیا آغاز کرد. اما حالا، در حالی که ورزشگاه المپیکو به دلیل اعتراض هواداران خالی است، لاتزیو از ۹ مسابقه موفق به کسب ۲۵ امتیاز شده است: ۸ پیروزی، یک تساوی و بدون شکست. هیچ تیمی بالاتر از آنها نیست، البته این در حالی است که اینتر هنوز بازی خود را انجام نداده است. تنها دو تیم در تاریخ سه امتیازی شدن بردها عملکرد بهتری در این مقطع از رقابت‌ها داشته‌اند: یوونتوسِ فابیو کاپلو در فصل ۲۰۰۶/۲۰۰۵ و ۱۰ پیروزی متوالی رم در فصل ۲۰۱۴/۲۰۱۳ که هر دو ۲۷ امتیاز داشتند. آن تیم‌ها برای قهرمانی بسته شده بودند، نه برای بازگشت از فرش به عرش. این آمار توهینی به لاتزیو نیست، بلکه پرسشی جدی برای کل لیگ است.

رویکرد تاکتیکی و شجاعانه گتوسو

پیش از طرح این پرسش، باید به لاتزیو به خاطر رویکرد شفاف و شجاعانه‌اش تبریک گفت. تیمِ جنارو گتوسو از همان شروع بازیسازی حریفان، پرس شدید و نفر به نفر را در دستور کار قرار می‌دهد و این خشونت و درگیری را با مالکیت توپ صبورانه و هوشمندانه ترکیب می‌کند: کمی از ایده‌های جان پیرو گاسپرینی بدون توپ و رگه‌هایی از مائوریتزیو ساری در نحوه مدیریت آن. بالاتر از همه این‌ها، گتوسو اصرار دارد که تیمش همیشه به همین سبک بازی کند و ترجیح می‌دهد با خطر شکست‌های سنگین روبرو شود تا اینکه تسلیم ترس و احتیاطی شود که معمولاً تیم‌ها را هنگام پیش افتادن فرا می‌گیرد. آن‌ها دیروز نیز در رجو امیلیا این موضوع را نشان دادند و ساسولو را با نتیجه ۶ بر ۲ در حالی شکست دادند که دو پنالتی را هم از دست دادند. این هافبک جنگنده سابق ثابت کرده که یک مربی مدرن و به‌روز است. به ویژه پس از تمام حرف‌هایی که پیرامون زنیکا زده شد، او مستحق تمام احترام‌هاست.

چگونه می‌توان با حداقل امکانات به این جایگاه رسید؟ در گذشته اصلاً چنین چیزی ممکن نبود. از اواسط دهه ۱۹۹۰ تا اواسط و اواخر دهه ۲۰۰۰، نسل ما با بوندس لیگایی بزرگ شد که بایرن مونیخ هنوز آن را به انحصار خود درنیاورده بود. هر از گاهی، جام قهرمانی انگار از داخل یک کلاه بیرون می‌آمد؛ یک سال اشتوتگارت قهرمان می‌شد، سالی دیگر وردربرمن. برای یک فصل، هامبورگ فکر می‌کرد یک باشگاه بزرگ است. در سال ۱۹۹۸، حتی کایزرسلاتن تازه صعود کرده از دسته دوم هم قهرمان شد. فرمول در هر بار تقریباً یکسان بود: پیدا کردن مربی مناسب، یکی دو بازیکن برای یک فصل جادویی و چند جوان بااستعداد از آکادمی، و ناگهان در کورس قهرمانی بودید. این یک لیگ فوق‌العاده و غیرقابل پیش‌بینی بود، اما هیچ شکاف کیفیتی واقعی وجود نداشت. وقتی سطح کلی افت می‌کند و رده‌های بالا خلوت می‌شوند، شگفتی‌آفرینی به یک امر عادی تبدیل می‌شود.

سری آ ایتالیای امروزی شباهت زیادی به آن روزهای بوندس لیگا پیدا کرده است. در عرض دو سال، کومو از سری B به لیگ قهرمانان اروپا رسیده است: آن‌ها در سال ۲۰۲۴ صعود کردند و در فصل ۲۰۲۶/۲۰۲۵ با ۷۱ امتیاز در رتبه چهارم قرار گرفتند. برخی خواهند گفت کومو همه‌چیز را درست انجام داده است. حق با آن‌هاست، اما نکته دقیقاً همین جاست: یک ایده روشن و چند تصمیم درست می‌تواند فاصله تا صدر را طوری پر کند که این کشور تاکنون به خود ندیده است. هیچ شاهکاری نیاز نیست. بالاتر از همه، هرم سنتی قدرت در فوتبال ایتالیا به مراتب ضعیف‌تر از گذشته است و یوونتوس و آث میلان در سال‌های اخیر شاید بارزترین نمونه‌های آن باشند.

به اندازه کافی سرگرم‌کننده و غیرقابل پیش‌بینی بودن سری آ به این معناست که یک تیم رده نهمی در طول یک تابستان، بدون تقویت خاصی و بدون تماشاگر، به صدر جدول بی‌شکست لیگ تبدیل شود؛ این موضوع بیش از استثنایی بودن لاتزیو، درباره وضعیت کلی لیگ پیرامون آن‌ها صحبت می‌کند. سرمربی آن‌ها طرد شده بود، اما لاتزیو تقریباً با همان اسکواد قبلی در حال جولان دادن است. باشگاه‌های بزرگ گذشته آن‌ها را مجازات می‌کردند و باشگاه‌های کوچک‌تر راه‌هایی برای خنثی کردنشان پیدا می‌کردند. اکنون به نظر می‌رسد می‌توانید با پرهیز از اشتباهات و داشتن شجاعت پایبندی به یک ایده، برنده شوید.

در سری آِ دوران آن سال‌های بوندس لیگا، احتمالاً لاتزیو نمی‌تواند چنین نوار پیروزی‌هایی را ثبت کند. گتوسو بدون شک معمار این نیمه‌معجزه لاتزیو است و داستان فوق‌العاده‌ای رقم خورده است. اما این موضوع همچنین، و شاید بیش از هر چیز، گزارشی بالینی درباره وضعیت سلامت فوتبال ایتالیاست.

برای لاتزیو، تبریک می‌گوییم. برای کل لیگ، این یک تشخیص پزشکی است.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹دنی کارواخال: دربیار و والورده مقصر درز اخبار بودند؛ پیشنهاد قطر را رد کردم چون ترسیدم

🔹واکنش تونی کروس به توپ طلا؛ اگر جام جهانی نبود، خویچا کواراتسخلیا برنده می‌شد

🔹جنجال جدید پدر لامین یامال؛ اتهامات سنگین در فرودگاه بارسلونا

🔹چرا کیلیان امباپه در کسب توپ طلا ناکام ماند؟ دلیل اصلی از نگاه مارکا

🔹انتخاب‌های جنجال‌برانگیز خبرنگار استرالیایی در توپ طلا ۲۰۲۶؛ لامین یامال ششم شد!