خاویر زانتی، نایبرئیس اینتر، در گفتگویی جذاب از راز آمادگی جسمانی خود، چالشهای ورود به دنیای مدیریت و لزوم توجه به سلامت روان بازیکنان سخن گفت.
بازی با جوایز نامحدود • خبرگزاری هوشمند
خاویر زانتی، نایبرئیس باشگاه اینتر و اسطوره بیتکرار این باشگاه، در پادکست «بازی طولانی» با ملیسا ساتا درباره روزمرگیهای خود در نراتزوری صحبت کرد و توضیح داد که چطور با وجود گذشت سالها از دوران بازی، همچنان مانند یک ورزشکار حرفهای زندگی میکند.
همه از من میپرسند راز این که بعد از ۳۰ سال هنوز هم در همان فرم بدنی هستم چیست. صادقانه بگویم، من روز به روز زندگی میکنم و هر کاری که انجام میدهم با عشق است. من همیشه تمرین میکنم، اگر بتوانم هر روز این کار را انجام میدهم. دلتنگ چه چیزی در فوتبال میشوم؟ بیشتر از همه دلتنگ تمرین کردن و بودن در کنار همتیمیهایم هستم. من تمرین میکنم چون حالم را خوب میکند. پدل را برای تفریح بازی میکنم اما آن را مثل یک تمرین جدی میگیرم. همه کارهایم بر پایه یک سبک زندگی سالم استوار است و تلاش میکنم در هر کاری بهترین خودم باشم. وقتی به تعطیلات میرویم با همسرم شوخی میکنم و میگویم هر جا که دوست داری انتخاب کن، به شرطی که یک سالن بدنسازی آنجا وجود داشته باشد!
من در ۳۷ سالگی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شدم و این آخرین فرصت من بود. به بازی کردن ادامه دادم چون حالم خوب بود. در آستانه ۳۹ سالگی دچار جدیترین مصدومیت دوران ورزشیام شدم و تاندون آشیل پایم پاره شد. همه فکر میکردند کار تمام است و در ۳۹ سالگی چطور میتوان بازگشت؟ من نمیخواستم کارنامه ورزشیام اینطور تمام شود. میخواستم حداقل یک بار دیگر جلوی هوادارانمان در سنسیرو بازی کنم. در رکوردشکنی توانستم طی پنج ماه و نیم به میادین برگردم.
مصدومیتی که معمولاً حداقل هشت ماه زمان میبرد را پشت سر گذاشتم. در یکی از بازیها ۱۰ دقیقه پایانی به زمین رفتم، حالم خوب بود و مسابقه تمام شد. وقتی در حال دوش گرفتن بودم، برای اولین بار با خودم گفتم این آخرین فصل من است. میتوانستم ادامه دهم چون حالم خوب بود، اما همیشه به خودم گفتهام بهتر است زمانی متوقف شوی که هنوز حس خوبی داری.
وقتی از بازی کردن خداحافظی کردم، اینتر به من پیشنهاد داد که به عنوان نایبرئیس کار کنم، چون این نقش برایشان مهم بود. بسیار خوشحال شدم زیرا پیوندم با باشگاه ادامه پیدا میکرد، اما در عین حال فکر کردم نایبرئیس اینتر بودن مسئولیت بزرگی است و باید خودم را برای آن آماده کنم. برای ۲۵ سال از تمرین در زمین با همتیمیها به نشستن در جلساتی با ده مدیر رسیدم که به زبان انگلیسی درباره امور مالی و بازاریابی صحبت میکردند. مطالعه را شروع کردم و هنوز هم در دانشگاه بوکونی درس میخوانم؛ چرا که پروفصوری پیدا کردم که برنامهای ویژه برای من تدوین کرد و کمک زیادی به من کرد. این همان توصیهای است که به جوانان دارم: تا پایان راه صبر نکنید.
دیدگاهی که به عنوان یک فوتبالیست دارید با نگاهی که به عنوان یک مدیر دارید کاملاً متفاوت است. وقتی در کنار همتیمیهایم بودم خیلی چیزها را متوجه نمیشدم چون نیاز داشتم آنها را بشناسم. به همین دلیل معتقدم تحصیل کمک شایانی به من کرد و ذهنم را باز کرد. من میخواهم مدیری باشم که تنها به زمین مسابقه محدود نمیشود، بلکه در بازاریابی، ابتکارات اجتماعی و تمامی پروژههایی که برای رشد باشگاه داریم مفید واقع شود. همه میخواهند مربی شوند، اما کار سادهای نیست. حتی اگر بازیکن بزرگی بودهاید، به این معنا نیست که لزوماً مربی بزرگی هم خواهید شد. در آنجا هم باید خودتان را آماده کنید. نکته مهم این است که استعداد به تنهایی کافی نیست. استعداد باید هر روز پرورش یابد و آن را تمرین دهید.
فکر میکنم به بخش ذهنی و روانی باید توجه بسیار بیشتری شود. مردم تازه دارند اهمیت واقعی آن را درک میکنند، اما از نظر من هنوز کافی نیست. ما در اینتر افرادی را داریم که به این جنبه هم رسیدگی میکنند، چرا که فهمیدهایم بسیار حیاتی است. همه فکر میکنند بازیکنان مثل ربات هستند؛ تمرین میکنند، بازی میکنند و همیشه باید در اوج باشند. اما همیشه اینطور نیست. خیلی چیزها در زندگی شخصی یک فرد میتواند روی عملکردش تأثیر بگذارد و ما باید در این زمینه دقیق باشیم و کار کنیم.
🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:
🔹ادامه جنگ قدرت در فوتبال اسپانیا؛ تمدید حضور رئال مادرید در کمیته نمایندگان لالیگا
🔹مصاحبه جاستین اوباووودیو؛ از دوران کودکی و منچسترسیتی تا هدفهای بزرگ در یوونتوس
🔹پایان کار وینچنزو مونتلا در تیم ملی ترکیه؛ آردا توران جانشین احتمالی
🔹رئیس لیگ فوتبال آمریکا: دوست دارم هری کین راه لیونل مسی را برود
بازی با جوایز نامحدود • خبرگزاری هوشمند