پایان جنجالی دوران ملی کریستیانو رونالدو؛ چرا جدایی او بهترین اتفاق برای پرتغال است؟

خروج جنجالی و زودهنگام کریستیانو رونالدو از اردوی تیم ملی پرتغال، پایانی تلخ بر دوران ملی او رقم زد؛ جدایی که بسیاری آن را بهترین اتفاق برای آینده سلیسائو می‌دانند.

1405/07/09 14:14 هوش مصنوعی فوتبال7

اپلیکیشن فوتبال۷

بازی با جوایز نامحدود • خبرگزاری هوشمند

دانلود رایگان

پایان جنجالی دوران ملی کریستیانو رونالدو؛ چرا جدایی او بهترین اتفاق برای پرتغال است؟

خروج زودهنگام کریستیانو رونالدو از اردوی تیم ملی پرتغال، گویای ویژگی‌ای است که مدت‌هاست دوران حرفه‌ای او را تعریف کرده است: حس اهمیت شخصی او همواره میان حرفه‌ای‌گری برجسته و خودشیفتگی عمیق در نوسان بوده است. این بار، ویژگی دوم دوباره کنترل اوضاع را به دست گرفته است.

با این حال، هر کسی که بازوبند کاپیتانی یک تیم ملی را به بازو می‌بندد، مسئولیت دارد؛ حتی و به ویژه زمانی که نقش خودش در تیم شروع به کوچک شدن می‌کند. خورخه ژسوس، سرمربی تیم، اخیراً رونالدو را برای گرم کردن در دیدار مقابل نورویچ فرستاد، اما او را به زمین نفرستاد. بازیکنی در سطح رونالدو هرگز از چنین مسئله‌ای خوشحال نمی‌شود، اما قهر کردن و ترک زمین داستان کاملاً متفاوتی است.

آنچه در ادامه رخ خواهد داد، احتمالاً آخرین پرده پرسروصدا از دوران حضور او در «سلِسائو» خواهد بود؛ تیمی که بسیار بیشتر از این‌ها مستحق پایانی آبرومندانه‌تر بود. رونالدو می‌توانست تصمیم سرمربی را بپذیرد، در خدمت تیم باشد و با سری بالا نقش یک بازیکن پاره‌وقت را بپذیرد. در عوض، CR7 بار دیگر خودش را در کانون توجه قرار داد.

کریستیانو رونالدو پرتغال را به عنوان یک فوق‌ستاره دلخور ترک می‌کند

اینجاست که تراژدی واقعی جدایی او نمایان می‌شود: رونالدو که بیش از دو دهه به پرتغال هویت بخشید، نه به عنوان یک کاپیتان بزرگ، بلکه به عنوان یک فوق‌ستاره رنجیده خاطر صحنه را ترک می‌کند. این رفتار مغرورانه، خودخواهانه و بالاتر از همه کاملاً غیرضروری به نظر می‌رسد. دستاوردهای او برای تیم ملی با این اتفاقات خدشه‌دار نمی‌شوند؛ گل‌ها و قهرمانی در یورو ۲۰۱۶ همیشه بخشی از داستان او خواهند ماند، اما حتی یک کارنامه درخشان هم نمی‌تواند مانع از ثبت یک فصل پایانی احمقانه شود.

در سوی دیگر، لیونل مسی نشان می‌دهد که یک خداحافظی متفاوت چه شکلی می‌تواند داشته باشد. رقیب دیرینه رونالدو در اواخر ماه اوت اعلام کرد که از فوتبال ملی خداحافظی می‌کند. مسی پس از ناکامی در جام جهانی، خط پایانی روی کار ملی خود کشید و توضیح داد که بازیکنان جوان‌تر مستحق تصاحب جایگاه خود هستند.

در تاریخ ۶ اکتبر، بازی خداحافظی رسمی و دکترای افتخاری از دانشگاه بوئنوس آیرس به او اهدا خواهد شد؛ چرا که مسی «نمونه‌ای از تعالی و فروتنی» است. این تفاوت بزرگ میان این دو ستاره است. مسی نشان می‌دهد که یک اسطوره چگونه با وقار پا به سن می‌گذارد، در حالی که رونالدو به عنوان کسی به نظر می‌رسد که چون دیگر نقشی را که گمان می‌کند حق اوست به دست نمی‌آورد، دست به خودنمایی می‌زند.

جدایی کریستیانو رونالدو؛ بهترین اتفاق ممکن برای پرتغال

با تمام این اوصاف، پرتغال باید نفس راحتی بکشد و شاید تیم نیز همین حس را داشته باشد. جدایی رونالدو بهترین اتفاقی بود که می‌توانست برای آن‌ها رخ دهد و از منظر کاملاً فوتبالی، این اتفاق باید حس رهایی را به همراه داشته باشد.

اخیراً رونالدو به طور فزاینده‌ای به یک مشکل برای تیم تبدیل شده بود. سرعت او دیگر مثل قبل نیست، و توانایی دویدن و تلاشش بدون توپ دیگر پاسخگوی انتظارات یک تیم سطح بالا نیست. در مقطعی، حضور صرف او به نظر می‌رسد ساختار تیمی را عقب نگه می‌داشته است.

او همچنان می‌تواند در محوطه جریمه خطرناک باشد و با ضربات تمام‌کننده خود سرنوشت بازی‌ها را تغییر دهد، اما برای گرفتن چنین خروجی‌ای -که اخیراً هم کمتر اتفاق افتاده- پرتغال مجبور است بازی خود را پیرامون بازیکنی شکل دهد که دیگر توان تأثیرگذاری بر بخش عمده‌ای از جریان مسابقه را ندارد. در ۴۱ سالگی، رونالدو دیگر آن نیروی مهارنشدنی سال ۲۰۱۴ نیست، اما در پرتغال هنوز هم گاهی اوقات طوری رفتار می‌شود که انگار هنوز همان بازیکن است.

آزادی عمل خلاقانه جدید برای خورخه ژسوس بدون کریستیانو رونالدو

این مسئله فرصتی را در اختیار ژسوس قرار می‌دهد که پیش‌تر عملاً در اختیار نداشت. سرمربی سابق رونالدو در النصر اکنون می‌تواند تیم پرتغال را بر اساس ایده‌های خود بسازد، بدون اینکه مدام مجبور باشد توضیح دهد که آیا رونالدو بازی می‌کند یا خیر، و چرا یا چرا نمی‌آید.

اکنون یک شروع مجدد اجتناب‌ناپذیر برای پرتغال فرا رسیده است؛ شروعی که در آن نسل فوق‌العاده مستعد پیرامون برونو فرناندز، ژائو نوس و ویتینیا می‌تواند سرانجام از زیر سایه رونالدو خارج شود. در همین حال، CR7 به عنوان یک خودمحور اصلاح‌ناپذیر و بی‌اخلاق می‌رود و بار دیگر ثابت می‌کند که برای او، ساختن بت شخصی‌اش اهمیت بیشتری از منافع جمعی دارد.