رمزگشایی از پیروزی اتلتیکو مادرید برابر رئال مادرید؛ چگونه سیمئونه نقطه ضعف مورینیو را هدف گرفت؟

دیگو سیمئونه در هر نشست خبری این جمله کلیشه‌ای را تکرار می‌کند که «باید بازی را به جایی ببریم که بتوانیم به حریف ضربه بزنیم». با این حال، پشت این کلمات آشنا، برنامه‌ای دقیق و موشکافانه برای بهره‌برداری از نقاط ضعف حریف نهفته است.

در هفته هفتم رقابت‌های لالیگا، سرمربی آرژانتینی توانست اتلتیکو مادرید را در دربی مادرید با نتیجه ۲ بر ۱ مقابل رئال مادرید به پیروزی برساند؛ مسابقه‌ای که البته با جنجال‌های داوری متعددی نیز همراه بود.

دقیقاً همان‌طور که این تاکتیک یک سال قبل در دربی تحت هدایت ژابی آلونسو به بهترین شکل جواب داده بود و اتلتیکو توانسته بود رئال را با نتیجه ۵ بر ۲ درهم بکوبد، سیمئونه این بار هم از همان پاشنه آشیل که مایه دردسر ژوزه مورینیو شده بود، نهایت استفاده را برد: یعنی جناح چپ که از آن به عنوان «بزرگراه پیروزی» یاد می‌شود.

روزنامه مارکا در این باره نوشت: «این اتفاق تصادفی نبود که جولیانو سیمئونه بار دیگر توانست همانند دربی فصل گذشته، در سمت راست خط حمله اتلتیکو تأثیرگذار ظاهر شود و کارراس را تحت فشار بگذارد. با این حال، برنامه این بار روی دو نکته تمرکز داشت: از آنجا که وینیسیوس جونیور برای دفاع کردن به عقب بازنمی‌گشت (اگرچه در ابتدا برگشت، اما در ۲۰ دقیقه نخست عملاً این کار را نکرد و اورلین شوامنی را در وضیعت پوشش‌دهی تنها گذاشت)، آن‌ها مجبور بودند از عدم حمایت از گالاگر و تردیدهای هویسن نهایت بهره را ببرند. بنابراین، هدف این بود که با حضور یک بازیکن دربیل‌زن (لی کانگ-این) و سه تن از قدرتمندترین بازیکنان تیم یعنی پابیل، مارکوس یورنته و خود جولیانو، حضور در آن منطقه را تشدید کنند تا کار برای مدافع میانی و مدافع کناری حریف غیرممکن شود.»

این گزارش افزود: «این موضوع توضیح می‌دهد که چرا بازیکن کره‌جنوبی با وجود بازی به عنوان مهاجم هدف در کنار جاناتان دیوید در آن سمت به کار گرفته شد، چرا پابیل به عنوان مدافع کناری نفوذ کرد و چرا یورنته به عنوان بازیکن هافبک دفاعی به میدان رفت. هدف از حضور یورنته، علاوه بر مهار تدافعی جود بلینگام، مشارکت در کارهای هجومی از آن جناح بود. به همین ترتیب، حضور کاردوسو در ترکیب اصلی و به جای کوکه، بر اساس نیاز به پوشش دادن پشت سر مارکوس هنگام پیشروی به سمت منطقه آسیب‌پذیر رئال مادرید تعیین شده بود.»

اتلتیکو فراتر از شلوغ کردن آن سمت زمین، عادت رئال مادرید به عقب‌نشینی و فضاهای خالی ایجاد شده میان مدافع کناری و میانی را به خوبی شناسایی کرده بود. آن‌ها در آخرین تمرین پیش از دربی، ارسال توپ‌های بلند و عمقی از پشت خط دفاعی حریف را به دقت تمرین کرده بودند.

هر دو ایده به ثمر نشست. فرار جولیانو از آن سمت باعث شد هویسن روی او مرتکب خطا شود و یک پنالتی به دست بیاید. گل دوم نیز روی پاس عمقی لی کانگ-این و پاس دقیق سیمئونه به جاناتان دیوید به ثمر رسید.

این برنامه پس از استراحت بین دو نیمه با ورود کوکه برای ایجاد آرامش، خونسردی و حفظ مالکیت توپ، و همچنین انتقال یورنته به پست مدافع کناری برای جایگزینی پابیلِ کارت‌گرفته، به بار نشست؛ اما این تاکتیک پیش از آن هم برتری کامل اتلتیکو را در نیمه نخست دیکته کرده بود.

روخی‌بلانکوس در شرایط ۱۱ به ۱۱ تیم برتر میدان بود و تمپوی بازی را در کنترل داشت. آمار ۷ شوت به چارچوب گویای همه‌چیز بود که بیشتر آن‌ها از سمت راست پایه‌گذاری شد؛ این در حالی بود که گریمالدو در سمت چپ با آزادی عمل حرکت می‌کرد، چرا که آردا گولر تمایلی به پیشروی نداشت. در سوی مقابل، رئال مادرید تنها موفق به ثبت ۵ شوت شد.

آمارها نیز این موضوع را تأیید می‌کنند. نزدیک به نیمی از حملات اتلتیکو یعنی ۴۸ درصد از سمت راست، ۲۴ درصد از سمت چپ و ۲۹ درصد از طریق کانال مرکزی انجام شد.

سیمئونه تنها به هدف قرار دادن نقاط ضعف حریف بسنده نکرد، بلکه بزرگ‌ترین سلاح رئال مادرید یعنی ضدحملات را نیز خنثی کرد. جولیانو به عنوان مدافع پنجم به خط دفاعی اضافه شد تا وینیسیوس را از جریان بازی خارج کند. پابیل به نوبت کیلیان امباپه را مهار می‌کرد و رومرو نیز در خط دفاعی او را تحت نظر داشت. دوندگی بی‌امان یورنته نیز در قطع هرگونه ضدحمله از سوی رئال مادرید سرنوشت‌ساز بود و به مهمان اجازه نداد فضای مثبتی برای دویدن پیدا کند.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹پیام احساسی لیونل مسی پیش از آخرین بازی ملی با آرژانتین

🔹تمجید رافینیا از لامین یامال؛ ستاره بارسلونا شایسته توپ طلا است

🔹کنایه سنگین اتلتیکو مادرید به ژوزه مورینیو؛ پایان جنجال‌ها یا بازگشت آقای خاص؟

🔹مصیبت بزرگ برای توخل؛ مصدومیت ۵ بازیکن تیم ملی انگلیس در آستانه لیگ ملت‌های اروپا

🔹درخشش یان دیومنده مقابل رئال مادرید و چالش بزرگ ژوزه مورینیو با وینیسیوس