جنجال کمپین‌های تبلیغاتی لامین یامال و کیلیان امباپه برای توپ طلا؛ خودشیفتگی یا تلاش مشروع؟

بیست و پنج سال پیش روزگار دیگری بود. در سال ۲۰۰۱، مایکل اوون در ۲۱ سالگی موفق شد توپ طلا، یعنی معتبرترین و مهم‌ترین جایزه انفرادی در دنیای فوتبال را از آن خود کند. این مهاجم پیش‌تر به همراه لیورپول قهرمان جام یوفا، جام حذفی و جام اتحادیه انگلیس شده بود و در طول مسیر ۲۴ گل به ثمر رساند.

اوون سال گذشته فاش کرد: «من هیچ تصوری نداشتم که آن چیست. در آن زمان اصلاً در مطبوعات بحثی درباره‌اش نبود.» او گفت که سرمربی وقت سرخ‌پوشان مرسی‌ساید این خبر را تلفنی به او داده است: «وقتی ژرار هویه با من تماس گرفت و گفت توپ طلا را برده‌ام، پرسیدم: مربی، این دیگر چیست؟»

نمی‌خواهم سرسختانه ادعا کنم که آن دوران را می‌خواهم برگردانم. من تقریباً هیچ‌وقت نتفته‌ام که با هیجان زیادی به توپ طلا نگاه کنم، اما البته کاملاً طبیعی است که اهمیت این جایزه در سال‌های اخیر، هم در بین بازیکنان و هم در نگاه عموم به طور چشمگیری افزایش یافته است.

تلاش‌های تبلیغاتی لامین یامال و کیلیان امباپه پیش از توپ طلا؛ خودبزرگ‌بینی سوال‌برانگیز

آنچه من عمیقاً شرم‌آور، نامناسب و مغرورانه می‌دانم، خودبزرگ‌بینی سوال‌برانگیز نامزدهای بالقوه در میان ۳۰ بازیکن برتر است. باشگاه‌های آن‌ها نیز به این جو دامن می‌زنند و هیچ فرصتی را برای تعریف و تمجیدهای افراطی از بازیکن خود یا حتی ادعای این که او بیشتر از رقبا مستحق جایزه است، از دست نمی‌دهند.

هانسی فلیک، سرمربی بارسلونا، اخیراً درباره شاگردش لامین یامال که یکی از بخت‌های اصلی مراسم امسال در ۲۶ اکتبر در لندن است، پرسید: «چرا نباید برای او کمپین راه بیندازیم؟» پاسخ من این است: زیرا این کار هیچ سنخیتی با فروتنی یا الگو بودن ندارد. زیرا همان‌طور که بی‌شمار سرمربی در سراسر جهان همواره تأکید می‌کنند، حقیقت در زمین مسابقه جریان دارد و نیازی به چنین اظهارات عریانی برای بالاتر بردن بازیکن خود نسبت به دیگران نیست؛ و چون این رفتار به سادگی غیرقابل‌تحمل و ناپسند است.

از سوی دیگر، لامین یامال که تنها ۱۸ سال دارد، اخیراً نشسته و گفته است: «راستش را بخواهید: فکر می‌کنم امسال با توجه به چیزهایی که برده‌ام، سزاوار این جایزه هستم.» کاملاً زیاده‌خواهانه است؛ درست مانند روشی که کیلیان امباپه از رئال مادرید خودش را «فرد برگزیده» می‌داند و می‌گوید «هیچ بازیکنی فصل گذشته بهتر از من نبود». فقط تصور کنید کسی در فوتبال رده‌های پایه این‌گونه درباره خودش صحبت کند.

توپ طلا: نگاهی به ده برنده اخیر

سال ۲۰۲۵: عثمان دمبله
سال ۲۰۲۴: رودری
سال ۲۰۲۳: لیونل مسی
سال ۲۰۲۲: کریم بنزما
سال ۲۰۲۱: لیونل مسی
سال ۲۰۲۰: لغو شده
سال ۲۰۱۹: لیونل مسی
سال ۲۰۱۸: لوکا مودریچ
سال ۲۰۱۷: کریستیانو رونالدو
سال ۲۰۱۶: کریستیانو رونالدو
سال ۲۰۱۵: لیونل مسی

کمپین‌های پیش از توپ طلا؛ ژوزه مورینیو و چهره واقعی ماجرا

درسته که این کمپین‌های هدفمند پیش از مراسم اهدای جایزه پدیده جدیدی نیستند. در ورزشی که به‌حق مدام بر اهمیت کار تیمی تأکید می‌کند، شاید امسال این موضوع به سطح جدیدی از خودمحوری عمومی رسیده باشد. اما رئال مادرید از سال ۲۰۱۳ نیز دست به چنین اقداماتی می‌زد؛ زمانی که آلفردو دی استفانو، امیلیو بوتراگنیو، کارلو آنچلوتی، ایکر کاسیاس و سرخیو راموس را کنار هم جمع کرد تا برای کریستیانو رونالدو در رقابت با لیونل مسی و فرانک ریبری تبلیغ کنند و متأسفانه، از نگاه من، موفق هم شدند.

دو سال پیش، کهکشانی‌ها حتی با لغو ناگهانی سفر خود به پاریس و تحریم مراسم، رسوایی به پا کردند. پیش از آن، خبرهایی به بیرون درز کرده بود که رودری و نه وینیسیوس جونیور برنده خواهد شد. در عوض، آن‌ها بیانیه‌ای صادر کردند: «اگر معیارهای جایزه وینیسیوس را برنده اعلام نکند، پس همان معیارها باید کارواخال را برنده اعلام کنند. از آنجا که این‌طور نبود، واضح است که توپ طلا و یوفا به رئال مادرید احترام نمی‌گذارند و رئال مادرید در جایی که به آن احترام گذاشته نمی‌شود، حضور نخواهد داشت.»

اخیراً، هیچ‌کس دیگری به جز ژوزه مورینیو، سرمربی کنونی رئال، تمام جنون سیاسی پشت پرده توپ طلا را عریان کرد و ماهیت آن را نشان داد. در سال ۲۰۱۲، این مربی پرتغالی مدعی شده بود: «چطور می‌توانید بدون بردن جام، بدون بردن هیچ چیز مهمی، توپ طلا ببرید؟ با جام باشگاه‌های جهان یا سوپرجام به سراغ من نیایید - این‌ها چیزهای پیش پا افتاده‌ای هستند. از جام‌های بزرگ به من بگویید.» سپس چند هفته پیش گفت: «نمی‌توانید توپ طلا را فقط به خاطر بردن لیگ قهرمانان اروپا یا جام جهانی به یک بازیکن بدهید. بهترین بازیکنان دنیا دو، سه یا چهار نفر هستند و ما می‌دانیم آن‌ها کی هستند و کجایند. ما می‌دانیم چه کسی به طور انفرادی در تابستان امسال تاریخ‌ساز شد.»

توپ طلا: نیاز به دیده شدن و غرور کاذب نباید پاداش بگیرد

البته که کیلیان امباپه همان‌طور که گفت «دلایلی به نفع بردن توپ طلا» دارد. مسلماً برای چنین بازیکنان استثنایی، تعقیب این جام می‌تواند و شاید حتی باید یک هدف فردی باشد. اما آن‌ها هرگز بدون هم‌تیمی‌هایشان نمی‌توانستند آن را ببرند، حتی اگر برخی از آن هم‌تیمی‌ها استعداد کمتری داشته باشند.

خودشیفتگی آشکار، نیاز به تأیید شدن و غرور بازیکنان و باشگاه‌های ازخودبزرگ‌بین نباید پاداش داده شود، به‌ویژه زمانی که این رفتارها فوتبال مدرن را بیش از پیش از ریشه‌های اصیل خود دور می‌کند.

یک نکته نهایی که باید بر آن تأکید شود: برای من ذره‌ای اهمیت ندارد که چه کسی توپ طلا را در سال ۲۰۲۶ می‌برد. با این حال، این واقعیت که هری کین، یکی از مدعیان جدی کسب عنوان، ظاهراً آگاهانه تصمیم گرفته است در آستانه این جایزه برای خودش تبلیغ نکند، باعث می‌شود امیدوار باشم دقیقا همین نوع رفتار مورد تقدیر قرار گیرد.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹خبر خوب برای تیم ملی مراکش؛ بازگشت اشرف حکیمی به تمرینات پیش از فیفا دی

🔹واکنش کیلیان امباپه به منتقدان؛ فقط گلزن هستم؟ هرکسی نظری دارد!

🔹آینده مارکوس رشفورد در منچستر یونایتد؛ ماندن یا جدایی؟

🔹انتقاد شدید فیلیپو گالی از میلان؛ آیا روبن آموریم در سری آ زمان کافی خواهد داشت؟

🔹حمایت تمام‌قد یان اوبلاک از خولیان آلوارز؛ رختکن اتلتیکو پشت ستاره آرژانتینی