جنجال کمپین‌های تبلیغاتی برای توپ طلا؛ وقتی خودستایی ستاره‌ها از حد می‌گذرد

۲۵ سال پیش شرایط دنیای فوتبال کاملاً متفاوت بود. در سال ۲۰۰۱، مایکل اوون ۲۱ ساله توانست توپ طلا را به عنوان معتبرترین و مهم‌ترین جایزه انفرادی فوتبال جهان تصاحب کند. این مهاجم پیش از آن به همراه لیورپول قهرمان جام یوفا، جام حذفی و جام اتحادیه انگلیس شده بود و در مجموع ۲۴ گل به ثمر رساند.

اوون سال گذشته درباره آن دوران فاش کرد: «من هیچ ایده ای نداشتم که آن چیست. در آن زمان، این موضوع اصلا در مطبوعات مطرح نبود.» او گفت که سرمربی وقت سرخ‌پوشان طی تماسی تلفنی خبر بردن جایزه را به او داده است: «وقتی جرارد هولیه به من زنگ زد و گفت برنده توپ طلا شده‌ام، پرسیدم: مربی، این دیگر چیست؟»

نمی‌خواهم به زور ادعا کنم که خواهان بازگشت به آن روزها هستم. من شخصاً هیچ‌وقت نتوانسته بودم برای توپ طلا هیجان‌زده شوم، اما کاملاً طبیعی است که اهمیت این جایزه در سال‌های اخیر، چه در میان بازیکنان و چه در نگاه عموم، به طور محسوسی افزایش یافته است.

خودنمایی‌های پرسش‌برانگیز لامین یامال و کیلین امباپه پیش از توپ طلا

چیزی که به نظر من بسیار شرم‌آور، نامناسب و مغرورانه می‌آید، خودستاییِ سوال‌برانگیز نامزدهای بالقوه در میان ۳۰ بازیکن برتر است. باشگاه‌های آن‌ها نیز با غنیمت شمردن هر فرصتی برای ستودن بازیکن خود تا عرش اعلی یا حتی اعلام صریح اینکه او بیشتر از رقبا مستحق دریافت جایزه است، اوضاع را بدتر می‌کنند.

هانسی فلیک، سرمربی بارسلونا، اخیراً در واکنش به پرسشی درباره‌ی شاگردش لامین یامال که یکی از بخت‌های اصلی کسب عنوان در مراسم امسال در لندن است، پرسید: «چرا نباید برای او کمپین راه بیندازیم؟» پاسخ من این است: چون این کار هیچ سنخیتی با فروتنی یا الگو بودن ندارد. زیرا همان‌طور که بی‌شمار مربی در سراسر جهان همواره تأکید می‌کنند، حقیقت در زمین مسابقه جریان دارد و نیازی به بیانیه‌های آشکاری نیست که بخواهد بازیکن خود را بالاتر از دیگران برجسته کند؛ و دلیل آخر اینکه این رفتار اصلاً دوست‌داشتنی نیست.

از سوی دیگر، لامین یامال ۱۸ ساله اخیراً نشسته و مدعی شده است: «راستش را بخواهید: فکر می‌کنم امسال با توجه به افتخاراتی که کسب کرده‌ام، سزاوار دریافت این جایزه‌ام.» به همان اندازه، خودستایی کیلین امباپه از رئال مادرید که خود را «مرد برگزیده» می‌نامد و می‌گوید «فصل گذشته هیچ بازیکنی بهتر از من نبود»، به همان میزان مغرورانه است. تصور کنید کسی در سطح فوتبال پایه درباره خودش این‌گونه صحبت کند.

برندگان توپ طلا در ده سال گذشته

کمپین‌های پیش از اهدای توپ طلا؛ نقابی که از چهره‌ها می‌افتد

بیایید قبول کنیم که این کمپین‌های هدفمند پیش از مراسم اهدای جوایز چیز جدیدی نیستند. با این حال، در ورزشی که اهمیت کار تیمی همواره به درستی بر آن تأکید می‌شود، این اقدامات امسال ابعاد تازه‌ای از خودخواهیِ خودنمایانه به خود گرفته‌اند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۳ باشگاه رئال مادرید چهره‌هایی چون آلفردو دی استفانو، امیلیو بوتراگوئنو، کارلو آنچلوتی، ایکر کاسیاس و سرخیو راموس را بسیج کرد تا در رقابت با لیونل مسی و فرانک ریبری، کمپین سنگینی به Cرای کریستیانو رونالدو به راه بیندازند که متاسفانه به نظر من نتیجه هم داد.

دو سال پیش، کهکشانی‌ها حتی با لغو ناگهانی سفر خود به پاریس و تحریم مراسم، رسوایی به پا کردند. پیش‌تر درز کرده بود که رودری، و نه وینیسیوس جونیور، برنده خواهد شد. در عوض، آن‌ها این بیانیه را صادر کردند: «اگر معیارهای جایزه، وینیسیوس را به عنوان برنده اعلام نکند، همان معیارها باید کارواخال را برنده اعلام کند. از آنجایی که چنین نشد، بدیهی است که توپ طلا و یوفا به رئال مادرید احترام نمی‌گذارند و رئال مادرید در جایی که به آن احترام گذاشته نشود، حضور نخواهد یافت.»

اخیراً نیز ژوزه مورینیو، سرمربی کنونی رئال، تمام دیوانگی‌های سیاسی پشت پرده توپ طلا را عریان کرد و ماهیت واقعی خود را نشان داد. مورینیوی پرتغالی در سال ۲۰۱۲ ادعا کرده بود: «چگونه می‌توانید بدون بردن جام‌ها، بدون بردن هر چیز مهمی، توپ طلا را ببرید؟ با جام جهانی باشگاه‌ها یا سوپرجام پیش من نیایید - این‌ها مسائل پیش پا افتاده‌ای هستند. از جام‌های بزرگ برایم بگویید.» اما چند هفته پیش او اظهار داشت: «شما نمی‌توانید توپ طلا را فقط به خاطر بردن لیگ قهرمانان اروپا یا جام جهانی به یک بازیکن بدهید. بهترین بازیکنان دنیا دو، سه یا چهار نفر هستند و ما می‌دانیم آن‌ها کیستند و کجا هستند. ما می‌دانیم چه کسی تابستان امسال تاریخ‌ساز شد.»

توپ طلا: نباید به نیاز به ستایش و تکبر پاداش داد

البته که کیلین امباپه همان‌طور که خودش گفته، «دلایلی برای بردن توپ طلا» دارد. مسلماً برای چنین بازیکنان استثنایی، تعقیب این جایزه می‌تواند و شاید حتی باید یک هدف فردی باشد. اما آن‌ها هرگز بدون هم‌تیمی‌هایشان نمی‌توانند به این افتخار دست پیدا کنند، حتی اگر برخی از هم‌تیمی‌ها استعداد کمتری نسبت به آن‌ها داشته باشند.

آن خودبرتربینی آشکار، نیاز شدید به تأیید شدن و غرور کاذب بازیکنان و باشگاه‌های ازخودبزرگ‌بینی که با چنین رفتارهایی فوتبال مدرن را بیش از پیش از ریشه‌های اصیل خود دور می‌کنند، نباید پاداشی دریافت کند.

و یک نکته پایانی: کمترین اهمیتی برای من ندارد که چه کسی توپ طلای سال ۲۰۲۶ را می‌برد. با این حال، اینکه هری کین، یکی از نامزدهای جدی این جایزه، ظاهراً آگاهانه تصمیم گرفته است پیش از مراسم برای خودش کمپین تبلیغاتی راه نیاندازد، باعث می‌شود امیدوار باشم دقیقا از همین نوع رفتار تجلیل شود.

فهرست ۳۰ نامزد نهایی توپ طلای ۲۰۲۶

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹معضل بزرگ میکل آرتتا در آرسنال؛ فشار بدنی شدید روی بن وایت و یورین تیمبر

🔹تصمیم نهایی ویرجیل فن دایک درباره آینده‌اش در تیم ملی هلند

🔹نقش یولیان ناگلزمن در افت خلاقیت دنیز اونداف از نگاه ماتئوس

🔹واکنش لوچانو اسپالتی به پیروزی پرگل یوونتوس مقابل ان‌ای‌سی در لیگ اروپا

🔹راز موفقیت محمد صلاح از زبان جیمز میلنر؛ چرا ستاره مصری در سطح کریستیانو رونالدو است؟