پیش‌نمایش فصل ۲۰۲۶–۲۷ رئال مادرید؛ پنج سؤال کلیدی پیش از شروع فصل

رئال مادرید ورژن ۲۰۲۶–۲۷ زیر ذره‌بین فوتبال7. با ما همراه باشید.

1405/05/24 10:9 اشکان زارع

اپلیکیشن فوتبال۷

بازی با جوایز نامحدود • خبرگزاری هوشمند

پیش‌نمایش فصل ۲۰۲۶–۲۷ رئال مادرید؛ پنج سؤال کلیدی پیش از شروع فصل

ژوزه مورینیو برگشته، وینیسیوس جونیور آینده‌اش را به رئال مادرید گره زده و کیلیان امباپه هم تازه با کفش طلای جام جهانی به مادرید بازگشته است. اما رئال مادرید در فصل ۲۰۲۶–۲۷ با پنج سؤال اساسی روبه‌رو خواهد بود.

فصل جدید لالیگا از این هفته آغاز می‌شود، اما رئال مادرید کارش را کمی دیرتر شروع خواهد کرد. دیدار این تیم مقابل اسپانیول به دلیل حضور بازیکنان رئال در مراحل پایانی جام جهانی یک هفته به تعویق افتاده است؛ اتفاقی که برای بارسلونا، اتلتیک بیلبائو و رئال سوسیداد نیز رخ داده است.

با این حال، انتظارات از رئال مادرید تغییری نکرده است. لوس بلانکوس می‌خواهد پس از دو فصل متوالی ناکامی مقابل بارسلونا در رقابت برای قهرمانی اسپانیا، دوباره به صدر فوتبال این کشور برگردد.

بازگشت ژوزه مورینیو دقیقاً با همین هدف رقم خورده است.

سرمربی پرتغالی برای دومین بار روی نیمکت رئال مادرید خواهد نشست و مأموریت دارد سلطه بارسلونا و هانسی فلیک را به چالش بکشد و در لیگ قهرمانان نیز تیمی رقابتی‌تر از آنچه در دو فصل اخیر دیده‌ایم بسازد.

در کنار تغییر روی نیمکت، رئال در بازار نقل‌وانتقالات نیز دست به چند حرکت بزرگ زده است. یان دیومانده با رقمی ۱۴۰ میلیون یورو از لایپزیگ به مادرید آمده و مارک کوکوریا، مدافع چپ اسپانیایی و محصول آکادمی بارسلونا، نیز از چلسی راهی پایتخت اسپانیا شده است. بازیکنانی مانند دنزل دومفریز، برناردو سیلوا و ابراهیما کوناته نیز به گزینه‌های مورینیو اضافه شده‌اند.

روی کاغذ، رئال مادرید یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های اروپا را در اختیار دارد. اما اینکه این مجموعه واقعاً بتواند تمام ظرفیت خود را در زمین نشان دهد، موضوع دیگری است.

مثل همیشه، هدف رئال مادرید مشخص است: بردن همه جام‌ها.

اما پیش از آن، پنج سؤال کلیدی وجود دارد که پاسخ آنها می‌تواند سرنوشت فصل رئال را مشخص کند.

آیا مورینیو می‌تواند جادوی گذشته را تکرار کند؟

او دوباره برگشته است.

۱۳ سال پس از جدایی ژوزه مورینیو از رئال مادرید، این باشگاه بار دیگر به سراغ مربی پرتغالی رفته تا تیم را به بالاترین سطح فوتبال اسپانیا و اروپا برگرداند.

دوره اول مورینیو در مادرید را نمی‌توان کاملاً موفق یا ناموفق دانست. او در سه فصل حضورش، یک کوپا دل‌ری، یک قهرمانی لالیگا و یک سوپرجام اسپانیا به دست آورد. اما قهرمانی فصل ۲۰۱۱–۱۲ بدون تردید یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای تاریخ رئال مادرید بود.

رئال در آن فصل پس از سه سال دوباره قهرمان اسپانیا شد و با ۱۰۰ امتیاز، ۳۲ برد و ۱۲۱ گل زده، استانداردی تاریخی برای یک قهرمان لالیگا به جا گذاشت. آنها همچنین ۱۶ برد خارج از خانه کسب کردند؛ رکوردی که همچنان پابرجاست.

اما مورینیوی امروز با مورینیوی سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۱۰ تفاوت دارد.

پس از دوره‌های نه‌چندان موفق در تاتنهام، رم، فنرباغچه و بنفیکا، اعتبار مورینیو نسبت به دوران اوجش کاهش پیدا کرده است. البته این به معنای پایان توانایی‌های او نیست. مورینیو در رم قهرمان نخستین دوره لیگ کنفرانس اروپا شد و فصل گذشته نیز بنفیکا را به تیمی بسیار دشوار برای شکست دادن تبدیل کرد.

بنفیکا در فصل ۲۰۲۵–۲۶ لیگ پرتغال حتی یک شکست هم نداشت، اما ۱۱ تساوی باعث شد در نهایت پایین‌تر از پورتو و اسپورتینگ قرار بگیرد.

این دقیقاً یکی از مهم‌ترین چالش‌های مورینیو در مادرید خواهد بود: تبدیل تیمی که به‌سختی شکست می‌خورد، به تیمی که به‌طور مداوم برنده می‌شود.

رئال مادرید در دوره کارلو آنچلوتی ثبات قابل توجهی داشت، اما پروژه ژابی آلونسو در فصل گذشته به نتیجه نرسید. حالا باشگاه بار دیگر به مربی‌ای روی آورده که معمولاً در مدیریت ستاره‌های بزرگ و ایجاد ساختار دفاعی منسجم تخصص دارد.

سؤال اصلی این است که آیا مورینیو هنوز می‌تواند در بالاترین سطح فوتبال اروپا چنین تأثیری داشته باشد؟

مورینیو چگونه می‌تواند بهترین ترکیب را از خط حمله رئال بگیرد؟

داشتن وینیسیوس جونیور و کیلیان امباپه در خط حمله برای هر تیمی یک امتیاز استثنایی محسوب می‌شود.

اما برای رئال مادرید، داشتن دو ستاره کافی نیست. آنها می‌خواهند این دو نفر را در کنار یک بازیکن سوم قرار دهند که بتواند فضا ایجاد کند، مدافعان را از آنها دور کند و در عین حال تهدید مستقیمی برای دروازه حریف باشد.

رئال این بازیکن را در یان دیومانده پیدا کرده است.

با مصدومیت رودریگو، انتقال قرضی فرانکو ماستانتونو به فیورنتینا و استفاده بیشتر از آردا گولر در میانه میدان، جای یک بازیکن تخصصی در سمت راست خط حمله خالی شده بود. دیومانده قرار است این خلأ را پر کند.

وینگر ۱۹ ساله ساحل عاجی با انتقالی به ارزش حدود ۱۴۰ میلیون یورو به رئال پیوسته و فصل گذشته برای لایپزیگ ۱۳ گل و ۹ پاس گل در تمام رقابت‌ها ثبت کرده است.

اما ارزش او فقط به آمار گل و پاس گل محدود نمی‌شود.

دیومانده فصل گذشته در میان بازیکنان پنج لیگ معتبر اروپا، ۱۱۸ دریبل موفق داشت و تنها لامین یامال با ۱۳۳ دریبل از او بیشتر ثبت کرد. او در فاز بدون توپ نیز فعال است و با ۲۷ بار بازپس‌گیری توپ در یک‌سوم دفاعی حریف، از این نظر در بین بهترین بازیکنان پنج لیگ معتبر اروپا قرار گرفت.

حضور او می‌تواند یک مشکل تاکتیکی مهم رئال را حل کند: کاهش فشار مضاعف روی وینیسیوس و امباپه.

وینیسیوس فصل گذشته ۲۲ گل و امباپه ۴۲ گل در تمام رقابت‌ها به ثمر رساندند، اما با وجود این آمار فوق‌العاده، همیشه هماهنگی این دو در بالاترین سطح ممکن نبود.

در برخی مسابقات، حریفان توانستند با فشرده کردن خطوط و دو برابر کردن یارگیری روی وینیسیوس و امباپه، تأثیرگذاری آنها را محدود کنند.

دیومانده می‌تواند این معادله را تغییر دهد.

اگر او در سمت راست تهدیدی واقعی ایجاد کند، مدافعان دیگر نمی‌توانند تمام تمرکز خود را روی وینیسیوس و امباپه بگذارند. در چنین شرایطی، فضا برای ترکیب‌های کوتاه، نفوذ به عمق و حملات انتقالی بیشتر خواهد شد.

این همان چیزی است که مورینیو امیدوار است از خط حمله جدیدش بگیرد.

نکته جالب اینکه تصور مورینیو به‌عنوان مربی صرفاً تدافعی نیز با آنچه او در نخستین دوره حضورش در مادرید نشان داد، کاملاً همخوان نیست.

رئال مادرید مورینیو در فصل ۲۰۱۱–۱۲ در ۳۸ بازی لالیگا ۱۲۱ گل زد؛ بالاترین تعداد گل یک تیم در یک فصل تاریخ لالیگا.

آن زمان مورینیو توانست بهترین نسخه کریستیانو رونالدو، گونزالو ایگواین و کریم بنزما را هم‌زمان به میدان بفرستد.

حالا باید دید آیا می‌تواند همین کار را با وینیسیوس، امباپه و دیومانده انجام دهد.

آیا جود بلینگام دوباره به بهترین نسخه خودش برمی‌گردد؟

یکی از مهم‌ترین پروژه‌های مورینیو، بازگرداندن جود بلینگام به سطحی است که پیش از این از او دیده بودیم.

بلینگام در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از بهترین بازیکنان انگلیس بود و با هفت گل، نقش مهمی در رسیدن سه‌شیر به مقام سوم داشت.

اما عملکرد او در رئال مادرید طی فصل گذشته به اندازه قبل درخشان نبود.

او در ۴۰ بازی برای رئال تنها ۸ گل و ۵ پاس گل ثبت کرد. این در حالی است که در نخستین فصل حضورش در اسپانیا ۲۳ گل و ۱۳ پاس گل داشت و فصل دوم نیز ۱۴ گل و ۱۳ پاس گل به ثبت رساند.

بنابراین افت تولید هجومی او کاملاً محسوس بوده است.

یکی از دلایل احتمالی، محل استقرار بلینگام در زمین است.

در جام جهانی، او بیشتر در نقش هافبک هجومی یا شماره ۱۰ بازی کرد؛ دقیقاً همان نقشی که توماس توخل در تیم ملی انگلیس برایش تعریف کرده بود. بلینگام در این نقش آزادی بیشتری برای ورود به محوطه جریمه، حمل توپ و حضور در مناطق خطرناک داشت.

اما در فصل ۲۰۲۵–۲۶ برای رئال مادرید، بخش قابل توجهی از دقایق او در پست هافبک مرکزی سپری شد و تنها حدود ۲۸ درصد از دقایق لالیگا را در پست نزدیک به مهاجم بازی کرد.

این عدد در جام جهانی به حدود ۷۱ درصد رسید.

بنابراین یکی از تصمیم‌های مهم مورینیو می‌تواند این باشد که بلینگام را دوباره به مناطق هجومی‌تر منتقل کند.

تصور کنید پشت سر خط حمله‌ای متشکل از وینیسیوس، امباپه و دیومانده، بلینگام نیز در بهترین فرم خود بازی کند.

اگر مورینیو بتواند این ساختار را ایجاد کند، رئال مادرید از نظر قدرت هجومی می‌تواند به یکی از ترسناک‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل شود.

آیا خریدهای جدید با تیم هماهنگ خواهند شد؟

دیومانده مهم‌ترین و گران‌ترین خرید تابستان رئال است، اما تنها خرید جدید نیست.

مارک کوکوریا، دنزل دومفریز، برناردو سیلوا و ابراهیما کوناته نیز به تیم اضافه شده‌اند؛ چهار بازیکنی که تجربه قابل توجهی در بالاترین سطح فوتبال اروپا دارند.

این دقیقاً همان نوع بازیکنانی هستند که معمولاً با فلسفه مورینیو همخوانی دارند: باتجربه، منظم، رقابت‌طلب و آشنا با بازی در مسابقات بزرگ.

کوکوریا فصل گذشته برای چلسی ۵۵ تکل موفق داشت و تنها مویسس کایسدو با ۸۷ تکل بیشتر از او ثبت کرد. او در فاز هجومی نیز فعال بود و با ۳۷ موقعیت‌سازی از جریان بازی، یکی از بازیکنان مؤثر چلسی در خلق موقعیت محسوب می‌شد.

دومفریس نیز می‌تواند رقابت جالبی در سمت راست ایجاد کند.

یکی از سؤال‌های فصل گذشته این بود که مورینیو چگونه می‌تواند بهترین استفاده را از ترنت الکساندر-آرنولد ببرد؛ بازیکنی که نخستین فصلش در مادرید مطابق انتظارات پیش نرفت.

حالا با حضور دومفریس، حتی مشخص نیست الکساندر-آرنولد فصل را به‌عنوان گزینه اصلی سمت راست آغاز کند.

در خط میانی نیز برناردو سیلوا با شش قهرمانی لیگ برتر انگلیس به مادرید آمده و کوناته نیز پس از قهرمانی با لیورپول، تجربه بازی در بالاترین سطح را در اختیار مورینیو قرار می‌دهد.

کوناته فصل گذشته در دوئل‌های هوایی عملکرد قدرتمندی داشت؛ تنها ویرجیل فن‌دایک درصد موفقیت بیشتری نسبت به او در دوئل‌های هوایی لیگ برتر ثبت کرد.

رئال همچنین کارلوس اسپِی را از لوانته به‌عنوان مهاجم ذخیره امباپه جذب کرده است. این مهاجم ۲۱ ساله فصل گذشته در ۲۵ بازی لالیگا ۱۱ گل زد.

در مجموع، مورینیو مجموعه‌ای متنوع از بازیکنان جوان، ستاره‌های سطح جهانی و بازیکنان باتجربه در اختیار دارد.

چالش واقعی او اما ساختن یک تیم از این مجموعه است.

آیا رئال مادرید واقعاً به جایگزینی برای رودری نیاز دارد؟

یکی از مهم‌ترین اهدافی که رئال مادرید در نهایت به آن دست پیدا نکرد، رودری بود.

هافبک منچسترسیتی مدت‌ها یکی از گزینه‌های مورد علاقه رئال محسوب می‌شد، اما اکنون به نظر می‌رسد مسیر او به سمت بارسلونا پیش می‌رود؛ اتفاقی که برای رئال می‌تواند یک ضربه نقل‌وانتقالاتی مهم باشد.

با این حال، سؤال مهم‌تر این است که آیا رئال واقعاً به رودری نیاز داشت یا او صرفاً یک فرصت استثنایی بود که اگر امکان جذبش فراهم می‌شد، باشگاه نمی‌توانست از آن بگذرد.

رئال مادرید همین حالا هم یکی از عمیق‌ترین خطوط میانی اروپا را دارد.

اورلین شوامنی، فدریکو والورده، برناردو سیلوا، آردا گولر و ادواردو کاماوینگا مجموعه‌ای بسیار قدرتمند در اختیار مورینیو قرار می‌دهند و استعداد جوانی مانند تیاگو پی‌تاچ نیز می‌تواند به تدریج وارد ترکیب اصلی شود.

البته هیچ بازیکنی دقیقاً نمی‌تواند جای رودری را پر کند.

اما بررسی داده‌های فصل گذشته نشان می‌دهد که شوامنی از نظر پروفایل آماری به رودری نزدیک است.

در بین بازیکنان پنج لیگ معتبر اروپا، الیوت اندرسون که به منچسترسیتی پیوسته، از نظر شاخص‌های عملکردی بیشترین شباهت را به رودری داشت و شوامنی در رتبه دوم این فهرست قرار گرفت.

پس از آنها نیز نام مانوئل لوکاتلی و نیکو گونزالس دیده می‌شود.

بنابراین شاید رئال مادرید بیش از آنکه به دنبال یک «رودری جدید» باشد، باید به شوامنی اعتماد کند و ساختار خط میانی را حول ویژگی‌های او طراحی کند.

در کنار او، بازیکنانی مانند والورده، برناردو سیلوا، گولر، کاماوینگا و پی‌تاچ گزینه‌های متنوعی برای تغییر ساختار خط میانی در اختیار مورینیو قرار می‌دهند.