چرا تیم ملی انگلیس با توماس توخل در جام جهانی ۲۰۲۶ ناکام ماند؟

تیم ملی انگلیس در شرایطی به عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی پا به رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ گذاشت که انتظارات از این تیم پس از انتصاب توماس توخل، به عنوان یکی از بهترین مربیان تورنمنت‌های حذفی، بسیار بالا بود. با این حال، سه‌شیرها با وجود داشتن ستاره‌های مستعد در ترکیب خود، نتوانستند به آرزوهایشان جامه عمل بپوشانند.

این تیم در مرحله نیمه‌نهایی با شکست برابر آرژانتین، نایب‌قهرمان نهایی مسابقات، از دور رقابت‌ها کنار رفت. حالا که فروکش کردن هیجانات جام جهانی فرصتی منطقی‌تر فراهم کرده، بد نیست نگاهی به دلایل اصلی ناکامی انگلیس بیندازیم.

رویکرد «تقدم سیستم بر بازیکن»

توماس توخل در زمان اعلام فهرست تیم ملی، با کنار گذاشتن بازیکنانی مستعد و نسل‌ساز مانند کول پالمر، فیل فودن و ترنت الکساندر-آرنوئل (ترنت الکساندر-آرنول) حاشیه‌ساز شد و ترجیح داد مهره‌هایی را دعوت کند که شاید از نظر هواداران در سطح پایین‌تری بودند.

انتخاب‌های توخل نشان‌دهنده اولویت دادن به تناسب تاکتیکی نسبت به استفاده حداکثری از ستاره‌های خلاق بود. او وینگرهای مستقیمی مثل بوکایو ساکا، مارکوس رشفورد، آنتونی گوردون و نونی مادویکه را ترجیح داد که توانایی حفظ عرض زمین را داشتند و فضای مرکزی را برای بازیکنانی مانند هری کین، جود بلینگام و مورگان راجرز باز می‌کردند.

این ایده روی کاغذ جذاب بود، اما انگلیس در جریان مسابقات بارها برابر دفاع‌های فشرده و منسجم دچار مشکل شد؛ تیم‌هایی که از نظر تاکتیکی راه مقابله با آن‌ها را بلد بودند و انگلیس در چنین شرایطی به چاشنی خلاقیت و غیرقابل پیش‌بینی بودن نیاز مبرم داشت.

ناتوانی انگلیس در کنترل لحظات سرنوشت‌ساز

خط هافبک انگلیس متشکل از دکلان رایس و الیوت اندرسون بارها در حفظ مالکیت توپ و انتقال آن در سطح اعلاء ناکام ماند که البته با توجه به ویژگی‌های طبیعی و خلق‌وخوی آن‌ها در زمان در اختیار داشتن توپ، چندان هم غیرمنتظره نبود.

انتخاب‌های توخل در خط میانی بر اساس قدرت دوندگی، پرس شدید و توان دفاعی شکل گرفته بود؛ به این معنا که آن‌ها بازیکنان کافی برای حضور بین خطوط، فرار از فشار حریف و کنترل بازی در مصاف با رقیبان قدرتمند را در اختیار نداشتند.

در فوتبال حذفی، برتری‌های اتلتیک و فیزیکی به دلیل نزدیکی و حساسیت بالا کم‌رنگ می‌شوند و کیفیت فنی و تصمیم‌گیری حرف اول را می‌زند. کنترل خط هافبک انگلیس در مقایسه با تیم‌هایی چون اسپانیا و آرژانتین که روی بازیکنان تکنیکی برای تسلط بر جریان بازی حساب باز کرده بودند، رنگ باخت.

ویژگی بارز انگلیسِ توخل، کمبود استعداد برای تکرار سبک بازی اسپانیا و آرژانتین نبود، بلکه نوع استعدادی بود که در اولویت قرار گرفت. انتخاب‌های او از خط دفاع تا حمله همواره ویژگی‌های فیزیکی، شدت بازی و استحکام دفاعی را بر امنیت فنی توپ ترجیح می‌داد.

نتیجه‌گیری

تورنمنت جام جهانی ۲۰۲۶ برای انگلیس در نهایت به عنوان یک فرصت از دست رفته دیگر به ثبت خواهد رسید. با وجود بهره‌مندی از یکی از مستعدترین اسکوادهای جام و یکی از محترم‌ترین تاکتیسین‌های فوتبال اروپا یعنی توماس توخل، سه‌شیرها باز هم از فتح مهم‌ترین جام دنیای فوتبال بازماندند.

اگرچه خیلی‌ها اشتباهات فردی یا جزئیات کوچک را دلیل این ناکامی می‌دانند، اما ریشه مشکلات انگلیس عمیق‌تر از این حرف‌ها و در ساختار تاکتیکی تیم بود. این تحلیل به بررسی مهم‌ترین دلایل پشت پرده این ناکامی می‌پردازد و نشان می‌دهد چرا تیمی با این میزان از استعداد ناب، نتوانست در روزهای سرنوشت‌ساز پتانسیل واقعی خود را به نمایش بگذارد.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹انتقاد تند کانیزارس از مدیران رئال مادرید؛ سوءمدیریت نابخشودنی در پرونده وینیسیوس و کمین آرسنال

🔹مذاکرات آژاکس با بارت فان روی; مانع بزرگ در راه خرید مدافع توئنته

🔹نقشه راه بایرن مونیخ برای ماندگاری هری کین؛ تمدید قرارداد تا سال 2029

🔹میراث نگران‌کننده ژابی آلونسو در چلسی؛ دردسر ۶۲ میلیون یورویی روی دست سرمربی اسپانیایی!

🔹جدایی قطعی کالوین فیلیپس از منچسترسیتی؛ مقصد جدید هافبک انگلیسی مشخص شد