رتبه‌بندی ۳۲ تیم باقی‌مانده جام جهانی ۲۰۲۶؛ بهترین تیم‌ها و مدعیان قهرمانی

فوتبال7 | مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ پر از اتفاقات غیرمنتظره، نتایج عجیب و فراز و نشیب‌های فراوان بود. حالا تنها ۳۲ تیم در رقابت باقی مانده‌اند و همه آن‌ها رویای رسیدن به فینال را در سر می‌پرورانند، اما واقعیت این است که شانس همه یکسان نیست.

استیو مک‌کلارن، سرمربی سابق تیم ملی انگلیس، جمله معروفی دارد:

«در جام جهانی تقریباً هر سه روز یک بحران سراغت می‌آید.»

این جمله به خوبی شرایط تورنمنت امسال را توصیف می‌کند. حتی بسیاری از تیم‌هایی که موفق به صعود شده‌اند نیز بدون دردسر نبوده‌اند؛ از نمایش‌های پرنوسان و مصدومیت‌های مهم گرفته تا بحران‌های فنی و تاکتیکی. در سوی دیگر، تیم‌های حذف‌شده نیز با تغییرات روی نیمکت، اختلافات داخلی و مشکلات مدیریتی دست‌وپنجه نرم کردند.

اکنون که جام جهانی برای نخستین بار وارد مرحله یک‌شانزدهم نهایی (مرحله ۳۲ تیمی) شده، فرصت مناسبی است تا عملکرد تیم‌های صعودکننده را بررسی کنیم و ببینیم کدام کشورها بیشترین شانس را برای ادامه مسیر دارند.

معیارهای این رتبه‌بندی

این رتبه‌بندی بر اساس سه معیار اصلی تهیه شده است:

• شانس پیشروی در ادامه مسابقات: مهم‌ترین معیار، احتمال رسیدن هر تیم به مراحل پایانی جام جهانی است.
• کیفیت نمایش‌ها: تیم‌هایی که در مرحله گروهی عملکرد قانع‌کننده‌تر و باکیفیت‌تری داشته‌اند، رتبه بالاتری گرفته‌اند.
• سختی مسیر حذفی: با مشخص شدن جدول مسابقات، تیم‌هایی که مسیر دشوارتری تا فینال دارند، امتیاز کمتری دریافت کرده‌اند.

۳۲. کیپ‌ورد

کیپ‌ورد یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های این دوره از جام جهانی را رقم زده است. این تیم آفریقایی که نخستین حضور خود در تاریخ مسابقات را تجربه می‌کند، اولین تیم تازه‌وارد جام جهانی از سال ۲۰۱۰ محسوب می‌شود که موفق شده از مرحله گروهی صعود کند.

بوبیستا، سرمربی این تیم، پس از صعود گفت:

«ما نشان دادیم که هیچ چیز غیرممکن نیست.»

با این حال، واقعیت این است که آمارها چندان امیدوارکننده نیستند. کیپ‌ورد در مرحله گروهی حتی نسبت به نسخه ضعیف تونس نیز موقعیت‌های بیشتری به حریفان داد، اما با درخشش دروازه‌بان و کمی خوش‌شانسی، موفق شد دو کلین‌شیت ثبت کند.

البته مقابل تیمی مانند آرژانتین و لیونل مسی، چنین اشتباهاتی احتمالاً مجازات خواهد شد.

۳۱. جمهوری دموکراتیک کنگو

جمهوری دموکراتیک کنگو با ثبت نخستین برد تاریخ خود در جام جهانی مقابل ازبکستان، یکی از خاطره‌انگیزترین لحظات فوتبال این کشور را رقم زد.

فیستون مایله پس از پایان مرحله گروهی درباره برنامه تیم گفت:

«قبل از مسابقات تصمیم گرفته بودیم در بازی اول حداقل یک امتیاز بگیریم و در مسابقه سوم برای هر سه امتیاز بجنگیم تا صعود کنیم.»

همه چیز دقیقاً مطابق برنامه پیش رفت، اما سؤال اصلی اینجاست که آیا چنین برنامه‌ریزی محافظه‌کارانه‌ای در مرحله حذفی نیز جواب خواهد داد یا خیر.

۳۰. آفریقای جنوبی

جام جهانی برای آفریقای جنوبی از یک شکست ناامیدکننده مقابل مکزیک آغاز شد، اما در ادامه این تیم مسیر خود را تغییر داد و با نتایجی قابل قبول، برای نخستین بار در تاریخ راهی مرحله حذفی شد.

هوگو بروس پس از قطعی شدن صعود به جام جهانی، خاطره جالبی تعریف کرده بود:

«یکی از دوستانم گفت باید برایت مجسمه بسازند. به او گفتم از چوب بسازید تا راحت‌تر بسوزد!»

تورنمنت آفریقای جنوبی نیز دقیقاً همین‌گونه بوده؛ از ناامیدی کامل تا یک صعود تاریخی.

حالا باید دید این داستان رؤیایی تا کجا ادامه پیدا می‌کند.

۲۹. الجزایر

الجزایر در هر سه مسابقه مرحله گروهی ابتدا از حریف عقب افتاد.

مقابل آرژانتین هرگز نتوانست به بازی برگردد، برابر اردن کامبک زد و در دیدار برابر اتریش نیز تا آخرین دقایق برای حفظ نتیجه جنگید.

نگرانی بزرگ این تیم، وضعیت خط دروازه است. تردیدهای ولادیمیر پتکوویچ درباره انتخاب دروازه‌بان اصلی، می‌تواند در مراحل حساس حذفی به یکی از نقاط ضعف بزرگ الجزایر تبدیل شود.

۲۸. پاراگوئه

پاراگوئه هیچ‌گاه تیمی پرگل نبوده است.

این تیم در ۱۸ مسابقه مرحله مقدماتی جام جهانی تنها ۱۴ گل به ثمر رسانده بود و بنابراین انتظار نمی‌رفت در جام جهانی فوتبال هجومی و جذابی ارائه کند.

دقیقاً همین اتفاق نیز رخ داد. پاراگوئه با تکیه بر دفاع منظم، نبردهای فیزیکی و فوتبال نتیجه‌گرا، بدون ارائه نمایش‌های تماشایی، راهی مرحله حذفی شد.

۲۷. بوسنی و هرزگوین

صعود بوسنی و هرزگوین به جام جهانی به خودی خود موفقیتی بزرگ بود، اما رسیدن به مرحله حذفی ارزش این دستاورد را چند برابر کرده است.

زلاتان ابراهیموویچ که پدرش اهل بوسنی بود، درباره هواداران این کشور گفت:

«هواداران بوسنی همین حالا هم جام جهانی را برده‌اند.»

تیمی که تنها چند دهه از استقلالش می‌گذرد، اکنون در جمع ۳۲ تیم پایانی جهان حضور دارد؛ اتفاقی تاریخی برای کشوری که کاپیتان باتجربه‌اش، ادین ژکو، از خود کشور نیز سن بیشتری دارد.

۲۶. اتریش

آماده‌سازی اتریش برای جام جهانی با حاشیه‌های فراوان همراه بود و به نظر می‌رسد این بی‌ثباتی وارد خود مسابقات نیز شده است.

ابتدا کریستوف باومگارتنر، ستاره خط حمله، مصدوم شد. سپس شایعات جدی درباره علاقه میلان به جذب رالف رانگنیک مطرح شد و حتی احتمال جدایی او نیز وجود داشت.

اگرچه رانگنیک در نهایت قراردادش را تمدید کرد و به این شایعات پایان داد، اما تیمش هنوز انسجام لازم را پیدا نکرده و نمایش‌های اتریش در مرحله گروهی فاصله زیادی با انتظارات داشته است.

۲۵. غنا

کارلوس کی‌روش درباره سبک بازی تیمش جمله جالبی گفته بود:

«ما در صنعت سرگرمی کار می‌کنیم و وظیفه‌مان خوشحال کردن مردم است.»

با این حال، نمایش‌های غنا در جام جهانی بیشتر شبیه یک نبرد فرسایشی بوده تا فوتبال سرگرم‌کننده.

ستاره‌های سیاه با تمرکز کامل روی دفاع، موفق شدند به مرحله حذفی برسند، اما کمتر مسابقه‌ای از این تیم را می‌توان جزو دیدنی‌ترین بازی‌های تورنمنت دانست.

۲۴. کانادا

کانادا اگرچه موفق شد برای نخستین بار به مرحله حذفی جام جهانی برسد، اما این احتمال وجود دارد که پس از پایان مسابقات، حسرت فرصت‌های از دست‌رفته را با خود به همراه داشته باشد.

شکست مقابل سوئیس در آخرین دیدار مرحله گروهی باعث شد این تیم صدر جدول گروه را از دست بدهد و در نتیجه امتیاز میزبانی در مرحله یک‌شانزدهم نهایی را نیز از کف بدهد. اکنون کانادایی‌ها باید برای ادامه مسیر راهی کالیفرنیا شوند؛ هرچند همچنان از حمایت گسترده هواداران خود بهره خواهند برد.

این تیم می‌تواند از خود بپرسد اگر همه بازیکنانش در سلامت کامل بودند چه اتفاقی می‌افتاد؟ اگر در بازی نخست برابر بوسنی و هرزگوین امتیاز از دست نمی‌داد، آیا مسیر ساده‌تری در جدول حذفی انتظارش را می‌کشید؟ شاید پاسخ این سؤال‌ها هرگز مشخص نشود، اما کیفیت فنی کانادا نشان می‌دهد که ظرفیت رسیدن به مراحل بالاتر را دارد.

۲۳. مصر

مصر با حضور محمد صلاح یکی از تاریخی‌ترین تورنمنت‌های خود را پشت سر گذاشته است.

فرعونی‌ها پیش از جام جهانی ۲۰۲۶ حتی یک پیروزی در تاریخ این رقابت‌ها نداشتند، اما حالا نه‌تنها نخستین برد خود را جشن گرفته‌اند، بلکه برای اولین بار راهی مرحله حذفی نیز شده‌اند.

همین دستاورد به‌تنهایی موفقیتی بزرگ برای فوتبال مصر محسوب می‌شود، اما با توجه به تجربه بازیکنانی مانند محمد صلاح و انسجام تاکتیکی تیم، شاید داستان این تیم هنوز به پایان نرسیده باشد.

۲۲. استرالیا

مقایسه نسل فعلی فوتبال استرالیا با تیم خاطره‌انگیز جام جهانی ۲۰۰۶ روزبه‌روز بیشتر می‌شود.

هر دو تیم تورنمنت را با یک پیروزی غیرمنتظره آغاز کردند، سپس مقابل صدرنشین گروه شکست خوردند و در نهایت با کسب یک تساوی ارزشمند به‌عنوان تیم دوم راهی مرحله حذفی شدند.

تفاوت مهم اینجاست که اکنون تونی پوپوویچ روی نیمکت استرالیا نشسته؛ کسی که خود یکی از اعضای تیم تاریخی سال ۲۰۰۶ بود؛ تیمی که تنها با اختلافی اندک مقابل قهرمان نهایی مسابقات حذف شد.

این بار مسیر استرالیا شاید حتی امیدوارکننده‌تر باشد. با احترام به مصر، قرعه مرحله بعدی فرصتی طلایی در اختیار «ساکروز» قرار داده تا بهترین نتیجه تاریخ خود در جام جهانی را تکرار یا حتی از آن عبور کنند.

۲۱. اکوادور

اگر خط حمله اکوادور به اندازه شخصیت پرانرژی سباستین بکاسه‌سه، سرمربی این تیم، جذاب بود، شاید این تیم اکنون یکی از مدعیان اصلی قهرمانی محسوب می‌شد.

بکاسه‌سه درباره شرایط تیمش جمله جالبی گفته است:

«ما نه احساس می‌کنیم در جهنم هستیم و نه تصور می‌کنیم در بهشت قرار داریم. پاهایمان روی زمین است و روی زمین باید واقعیت را احساس کرد.»

اکوادور تیمی منظم و سخت‌کوش است، اما برای رقابت با قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان، نیاز دارد در یک‌سوم هجومی زمین کیفیت بیشتری از خود نشان دهد.

۲۰. سوئیس

مورات یاکین پیش از آغاز مسابقات با اعتمادبه‌نفس گفته بود:

«ما می‌توانیم تیم‌های بزرگ را شکست دهیم.»

اما عملکرد سوئیس در مرحله گروهی هنوز این ادعا را به‌طور کامل ثابت نکرده است. این تیم حتی نتوانست قطر را شکست دهد و همچنان یک سؤال قدیمی درباره آن وجود دارد؛ آیا سرانجام می‌تواند نخستین پیروزی خود در مراحل حذفی جام جهانی را به دست آورد؟

سوئیس سال‌هاست تیمی منظم، سخت‌کوش و سازمان‌یافته است، اما همواره در لحظه‌های حساس چیزی کم دارد. حالا فرصت دیگری پیش روی این تیم قرار گرفته تا این طلسم تاریخی را بشکند.

۱۹. سوئد

مرحله گروهی برای سوئد ترکیبی از اشتباهات عجیب و نمایش‌های درخشان بود.

گراهام پاتر که به آرامش و صبر مشهور است، پیش‌تر برای یکی از بازیکنانش کتابی از دالایی لاما هدیه برده بود تا بیش از حد خود را بابت اشتباهات سرزنش نکند.

احتمالاً همین روحیه در هفته‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری به کار سوئد آمده است. تیمی که گاهی اشتباهات ساده مرتکب می‌شد، اما در همان مسابقات لحظاتی از فوتبال باکیفیت و امیدوارکننده نیز ارائه می‌کرد.

اگر سوئد بتواند این نوسانات را کنترل کند، ظرفیت دردسرساز شدن برای هر حریفی را خواهد داشت.

۱۸. کرواسی

زلاتکو دالیچ چند ماه پیش از آغاز جام جهانی با نگرانی گفته بود:

«ما دچار مشکل هستیم.»

اما به نظر می‌رسد کرواسی درست در سخت‌ترین شرایط بهترین عملکردش را ارائه می‌دهد.

تیمی که هنوز ریتم بازی خود را بر پایه پاس‌های دقیق و تجربه لوکا مودریچ بنا کرده، هرگز در مرحله گروهی به اوج آمادگی نرسید، اما با این وجود موفق شد دو پیروزی ارزشمند کسب کند و به مرحله حذفی برسد.

شاید نسل طلایی کرواسی نسبت به سال‌های گذشته افت کرده باشد، اما تجربه این تیم در مسابقات بزرگ همچنان یکی از مهم‌ترین نقاط قوتش محسوب می‌شود.

۱۷. بلژیک

آیا یک پیروزی پرگل برابر نیوزیلند برای پاک کردن نمایش‌های ضعیف بلژیک کافی است؟

پاسخ کوتاه، خیر است.

بلژیک پس از دو تساوی ناامیدکننده مقابل مصر و ایران، با شکست سنگین نیوزیلند تا حدی اعتمادبه‌نفس خود را بازیافت، اما این پیروزی برابر ضعیف‌ترین تیم حاضر در جام جهانی، هنوز نگرانی‌ها درباره عملکرد واقعی این تیم را برطرف نکرده است.

روملو لوکاکو و کوین دی‌بروینه همچنان کیفیت تغییر سرنوشت مسابقات را دارند، اما اگر بلژیک می‌خواهد بار دیگر در جمع مدعیان قرار بگیرد، باید در مراحل حذفی نمایشی بسیار متفاوت نسبت به مرحله گروهی ارائه کند.

۱۶. سنگال

سنگال شاید در یکی از سخت‌ترین گروه‌های جام جهانی قرار داشت، اما با عملکردی شجاعانه و منظم توانست راهی مرحله حذفی شود.

شیرهای ترانگا در گروهی که فرانسه و نروژ نیز حضور داشتند، نه‌تنها حذف نشدند، بلکه در هر دو مسابقه مقابل این مدعیان نمایش قابل احترامی ارائه کردند و ثابت کردند فاصله چندانی با تیم‌های بزرگ فوتبال جهان ندارند.

این موفقیت زمانی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که بدانیم پیش از آغاز مسابقات، تنش‌های شدید میان سرمربی تیم و فدراسیون فوتبال سنگال حتی باعث شده بود زمزمه‌هایی درباره انصراف او از همراهی تیم در جام جهانی مطرح شود. با این وجود، سنگال از این بحران عبور کرد و اکنون یکی از خطرناک‌ترین تیم‌های مرحله حذفی به شمار می‌رود.

۱۵. ساحل عاج

ساحل عاج برای نخستین بار در تاریخ خود به مرحله حذفی جام جهانی صعود کرده و این دستاورد را به شکلی کاملاً شایسته به دست آورده است.

امرسه فائه، سرمربی این تیم، پس از صعود گفت:

«باید این صعود تاریخی را همان‌طور که شایسته است جشن بگیریم، اما بعد از جشن گرفتن، هدف ما این است که تا جای ممکن در این مسابقات پیش برویم.»

با حضور بازیکنان باکیفیتی مانند یان دیومانده، آماد دیالو و استعداد آینده‌دار کریست اینائو اولای، هیچ بعید نیست که فیل‌ها بتوانند فراتر از انتظارات ظاهر شوند و به یکی از شگفتی‌های بزرگ جام جهانی تبدیل شوند.

۱۴. پرتغال

پرتغال مرحله گروهی را با فراز و نشیب پشت سر گذاشت و اگرچه به جمع ۳۲ تیم پایانی رسید، اما هنوز نتوانسته انتظارات را به طور کامل برآورده کند.

جالب اینکه در تیمی با این همه ستاره، همچنان کریستیانو رونالدوی ۴۱ ساله نه‌تنها در ترکیب اصلی حضور دارد، بلکه اغلب ۹۰ دقیقه کامل بازی می‌کند؛ آن هم در شرایطی که پرتغال مهاجمی در اختیار دارد که با درخشش در فوتبال اروپا، در آستانه تبدیل شدن به گران‌ترین خرید تاریخ میلان قرار گرفته است.

تجربه رونالدو همچنان سرمایه بزرگی برای پرتغال است، اما این تیم برای تبدیل شدن به یکی از مدعیان اصلی قهرمانی باید وابستگی خود را به فوق‌ستاره باتجربه‌اش کاهش دهد و از کیفیت سایر مهره‌های هجومی نیز بهره بیشتری ببرد.

۱۳. آمریکا

آمریکا یکی از امیدوارکننده‌ترین تیم‌های این دوره از جام جهانی بوده است.

مائوریسیو پوچتینو درباره جاه‌طلبی تیمش گفته بود:

«اگر رؤیای رسیدن به ماه را داشته باشم، شاید حداقل به آن نزدیک شوم. اما اگر فقط رؤیای نزدیک شدن را ببینم، روی زمین باقی می‌مانم.»

این طرز فکر در سبک بازی آمریکا نیز کاملاً دیده می‌شود. تیمی جوان، پرانرژی و جسور که بدون ترس مقابل هر حریفی بازی می‌کند.

البته با وجود تمام این ویژگی‌ها، بسیاری معتقدند مسیر آمریکا احتمالاً در مرحله یک‌چهارم نهایی به پایان خواهد رسید؛ جایی که احتمال برخورد با یکی از مدعیان اصلی قهرمانی بسیار زیاد است.

۱۲. مکزیک

از نظر آماری، هیچ تیمی مرحله گروهی بهتری نسبت به مکزیک نداشت.

سه مسابقه، سه برد، شش گل زده و بدون دریافت حتی یک گل؛ آماری کم‌نظیر که نشان‌دهنده انسجام دفاعی و نظم تاکتیکی تیم خاویر آگیره است.

با این حال، جالب اینکه هواداران مکزیک حتی پس از این نتایج نیز در دو مسابقه تیم خود را با سوت بدرقه کردند. این موضوع نشان می‌دهد انتظارات در فوتبال مکزیک تا چه اندازه بالاست و بسیاری هنوز از سبک بازی محتاطانه و نتیجه‌گرای تیم رضایت کامل ندارند.

اگر مکزیک بتواند در کنار این استحکام دفاعی، فوتبال هجومی‌تری نیز ارائه دهد، می‌تواند به یکی از شگفتی‌سازان مرحله حذفی تبدیل شود.

۱۱. نروژ

وقتی استاله سولباکن از تمام ستاره‌هایش استفاده می‌کند، نروژ توانایی رقابت با هر تیمی را دارد.

سرمربی نروژ پس از نیمکت‌نشین کردن ارلینگ هالند و مارتین اودگارد در آخرین دیدار مرحله گروهی گفت:

«وقتی بهترین فوتبال خودمان را بازی می‌کنیم، تیم بسیار خوبی هستیم.»

وجود ستاره‌هایی مانند هالند و اودگارد باعث شده نروژ از قدرت هجومی قابل توجهی برخوردار باشد و اگر این تیم بتواند ثبات بیشتری پیدا کند، عبور از مراحل حذفی نیز دور از دسترس نخواهد بود.

۱۰. آلمان

آلمان یکی از عجیب‌ترین تیم‌های این جام جهانی بوده است.

تیم یولیان ناگلزمان هنوز به ترکیب ایده‌آل خود نرسیده؛ مؤثرترین بازیکنش همیشه در ترکیب اصلی حضور ندارد، دروازه‌بانی که به شکلی غافلگیرکننده به تیم بازگشته، عملکردی متزلزل داشته و در عین حال، سایه نام یورگن کلوپ همچنان بر فراز فوتبال آلمان احساس می‌شود.

اکنون مسیر آلمان نیز چندان آسان نیست. اگر این تیم بخواهد به جمع هشت تیم برتر برسد، احتمالاً باید از سد فرانسه عبور کند؛ مأموریتی که بسیاری آن را بسیار دشوار می‌دانند.

۹. مراکش

مراکش حتی با وجود صعود به مرحله حذفی نیز از عملکرد خود کاملاً راضی نیست.

این تیم پس از قرار گرفتن پایین‌تر از برزیل در گروهش، احساس کرد فرصت صدرنشینی را از دست داده است؛ موضوعی که نشان می‌دهد جاه‌طلبی شیرهای اطلس تا چه اندازه افزایش یافته است.

محمد وهبی، سرمربی مراکش، پیش از آغاز مرحله حذفی با اعتمادبه‌نفس گفت:

«ما تمام ابزارهای لازم برای تبدیل شدن به بهترین تیم جهان را در اختیار داریم و باور داریم که می‌توانیم به این هدف برسیم.»

شاید این صحبت در نگاه اول بلندپروازانه به نظر برسد، اما با توجه به کیفیت نسل فعلی فوتبال مراکش، کمتر کسی می‌تواند چنین ادعایی را کاملاً غیرواقعی بداند. این تیم بار دیگر نشان داده که توانایی شکست دادن قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان را دارد و یکی از خطرناک‌ترین تیم‌های مرحله حذفی محسوب می‌شود.

۸. ژاپن

ژاپن بار دیگر ثابت کرده که یکی از منظم‌ترین و باکیفیت‌ترین تیم‌های فوتبال جهان است. سامورایی‌ها در مرحله گروهی با فوتبال سازمان‌یافته، پرسینگ منظم و کار تیمی مثال‌زدنی، یکی از بهترین عملکردهای خود در تاریخ جام جهانی را به نمایش گذاشتند.

رونالد کومان، سرمربی هلند، پس از تساوی برابر ژاپن هشدار جالبی به منتقدان داد:

«خیلی‌ها ژاپن را دست‌کم می‌گیرند، اما برای صدهزارمین بار می‌گویم اگر این تیم را دست‌کم بگیرید، مشکل خودتان است.»

این جمله به‌خوبی جایگاه فعلی ژاپن را توصیف می‌کند. تیمی که شاید ستاره‌ای در حد فوق‌ستاره‌های اروپایی نداشته باشد، اما هماهنگی، انضباط تاکتیکی و روحیه تیمی آن می‌تواند هر مدعی‌ای را با مشکل مواجه کند.

۷. برزیل

قضاوت درباره عملکرد برزیل در مرحله گروهی چندان آسان نیست.

سلسائو در دو مسابقه از سه دیدار خود، با حریفانی روبه‌رو شد که عملاً فرصت زیادی برای محک زدن واقعی این تیم ایجاد نکردند و برزیل با کمترین دردسر به پیروزی رسید.

اما تنها زمانی که حریفی هم‌سطح مقابل این تیم قرار گرفت، مراکش بود که توانست نمایش بهتری ارائه دهد و مسابقه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید.

با وجود این، کیفیت فنی بازیکنان برزیل همچنان فوق‌العاده است. اگر این تیم بتواند برابر رقبای بزرگ نیز همان اقتدار همیشگی را نشان دهد، بدون تردید یکی از جدی‌ترین مدعیان فتح جام خواهد بود.

۶. کلمبیا

کلمبیا یکی از تیم‌هایی است که شاید مسیر نسبتاً مناسبی تا مراحل پایانی پیش رو داشته باشد.

این تیم با حمایت فوق‌العاده هوادارانش، تقریباً در هر ورزشگاهی احساس می‌کند در خانه بازی می‌کند؛ موضوعی که تأثیر زیادی بر عملکرد بازیکنان گذاشته است.

بازیکنانی مانند لوئیس دیاز، دنیل مونوز و جیمز رودریگز همچنان ستون‌های اصلی این تیم هستند و ترکیب تجربه و انرژی باعث شده کلمبیا یکی از خطرناک‌ترین تیم‌های مرحله حذفی باشد.

اگر قرعه مطابق انتظار پیش برود، کلمبیا شانس بسیار خوبی برای حضور در مرحله یک‌چهارم نهایی خواهد داشت؛ آن هم پیش از اینکه با یکی از مدعیان اصلی قهرمانی روبه‌رو شود.

۵. انگلیس

انگلیس مرحله گروهی را با دو چهره کاملاً متفاوت پشت سر گذاشت.

سه‌شیرها در دیدار نخست مقابل کرواسی فوتبالی هجومی و تماشایی ارائه دادند؛ نمایشی که توماس توخل بعدها درباره آن گفت:

«مردم در میخانه‌ها از دیدن چنین فوتبالی لذت می‌برند.»

اما در ادامه، انگلیس مقابل غنا و پاناما نمایشی محتاطانه‌تر ارائه کرد و بسیاری از هواداران از کیفیت بازی این تیم رضایت نداشتند.

با این حال، توخل از ابتدا تأکید کرده بود که هدف اصلی او آماده نگه داشتن تیم برای مراحل حذفی است، نه صرفاً ارائه فوتبال زیبا در مرحله گروهی.

اکنون زمان آن رسیده که مشخص شود این برنامه تا چه اندازه موفق بوده است.

۴. اسپانیا

اسپانیا همچنان یکی از تیم‌هایی است که هیچ حریفی دوست ندارد در مرحله حذفی مقابلش قرار بگیرد.

لوئیس دلافوئنته پس از قهرمانی در یورو ۲۰۲۴ تلاش کرد سبک بازی اسپانیا را مستقیم‌تر، سریع‌تر و هجومی‌تر کند؛ تغییری که با درخشش بازیکنانی مانند لامین یامال و نیکو ویلیامز شکل گرفت.

اما مصدومیت نیکو ویلیامز در مرحله گروهی، ضربه بزرگی به برنامه‌های اسپانیا وارد کرد. او پس از آخرین مسابقه گروهی که با مصدومیت به پایان رساند، گفت:

«این یکی از بدترین روزهای زندگی من بود.»

اگر اسپانیا بتواند این غیبت مهم را مدیریت کند، همچنان یکی از جدی‌ترین گزینه‌های قهرمانی خواهد بود.

۳. هلند

هلند یکی از کامل‌ترین عملکردهای مرحله گروهی را ارائه داد.

رونالد کومان که بارها به خاطر تعویض‌هایش مورد انتقاد قرار گرفت، در نهایت توانست تیمش را به صدر یکی از سخت‌ترین گروه‌های جام جهانی برساند؛ گروهی که ژاپن و سوئد نیز در آن حضور داشتند.

درخشش بازیکنانی مانند کودی خاکپو، همراه با انسجام دفاعی و تنوع تاکتیکی، باعث شده هلند بار دیگر به عنوان یکی از مدعیان جدی مطرح شود.

اگر ارزش واقعی صدرنشینی این گروه در هفته‌های آینده مشخص شود، شاید عملکرد هلند حتی بیشتر از امروز مورد تحسین قرار بگیرد.

۲. آرژانتین

قهرمان جهان نشان داده که نه‌تنها از دوران طلایی خود فاصله نگرفته، بلکه شاید حتی نسبت به جام جهانی ۲۰۲۲ نیز تیم کامل‌تری در اختیار داشته باشد.

بخش بزرگی از بازیکنان قهرمان قطر همچنان در ترکیب حضور دارند و همین ثبات، بزرگ‌ترین نقطه قوت تیم لیونل اسکالونی است.

سرمربی آرژانتین درباره این موضوع گفت:

«ما پایه‌ای بسیار محکم داریم. حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد بازیکنان همان نفرات همیشگی هستند و این باعث می‌شود شناخت، هماهنگی و درک متقابل بین آن‌ها حفظ شود و بسیاری از مشکلات از بین برود.»

البته تا زمانی که لیونل مسی با پیراهن شماره ۱۰ در زمین حضور دارد، بسیاری از نگرانی‌ها اساساً معنایی نخواهند داشت.

آرژانتین همچنان یکی از اصلی‌ترین مدعیان دفاع از عنوان قهرمانی است.

۱. فرانسه

فرانسه در صدر این رتبه‌بندی قرار گرفته؛ تیمی که شاید کامل‌ترین ترکیب حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ را در اختیار داشته باشد.

اگرچه بیشتر نگاه‌ها به خط حمله پرستاره این تیم با حضور کیلیان امباپه و عثمان دمبله معطوف شده، اما شاید بزرگ‌ترین نقطه قوت خروس‌ها خط دفاعی فوق‌العاده آن‌ها باشد.

ویلیام سالیبا و دایو اوپامکانو زوجی کم‌اشتباه و قدرتمند در قلب دفاع تشکیل داده‌اند و امنیتی مثال‌زدنی به ساختار دفاعی فرانسه بخشیده‌اند.

حتی ارلینگ هالند، ستاره نروژ، پس از رویارویی با فرانسه اعتراف کرد:

«احتمالاً آن‌ها قهرمان این جام خواهند شد.»

شاید این جمله اغراق‌آمیز به نظر برسد، اما با توجه به کیفیت ترکیب، عمق نیمکت، تجربه بین‌المللی و ثبات تاکتیکی، فرانسه بیش از هر تیم دیگری شایسته قرار گرفتن در رتبه نخست این فهرست است و بسیاری آن را اصلی‌ترین مدعی قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۶ می‌دانند.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹فداکاری لیونل مسی برای آرژانتین؛ وقتی فوق‌ستاره نیمکت‌نشین می‌شود

🔹جنجال در اردوی برزیل؛ آیا داویده آنچلوتی با ورود نیمار مخالفت کرد؟

🔹پیش‌بازی و ترکیب احتمالی آفریقای جنوبی-کانادا؛ آغاز مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶

🔹رکوردشکنی تاریخی لیونل مسی در جام جهانی ۲۰۲۶؛ اسطوره آرژانتینی همچنان می‌درخشد

🔹انتقاد تند گری نویل از انگلیس در جام جهانی 2026: فقط بلینگام در حد انتظار است!