همه چیز در مورد گروه D (چهارم) جام جهانی 2026

به گزارش فوتبال7 – آمریکا، استرالیا، پاراگوئه و ترکیه در گروه D کنار هم قرار گرفته‌اند؛ گروهی که پیش‌بینی آن اصلاً آسان نیست.

در این گزارش، شما را با تک تک این چهار تیم آشنا می‌کنیم: از مسیر سختشان تا رسیدن به جام، از سبک بازی هر کدام، تا ستاره‌هایی که می‌توانند یک بازی را با یک حرکت به نفع تیمشان برگردانند.

اطلاعات کلی گروه D

شهرهای میزبان بازی‌ها: لس‌آنجلس، سانتا کلارا (کالیفرنیا)، سیاتل، ونکوور (کانادا)

برنامه مسابقات (به وقت محلی):

هفته اول

• شنبه 23 خرداد: آمریکا vs پاراگوئه – ساعت 04:30 بامداد، ورزشگاه SoFi، لس‌آنجلس
• شنبه ۲۳ خرداد: استرالیا vs ترکیه – ساعت 07:30 صبح، ورزشگاه BC پلیس، ونکوور

هفته دوم

• شنبه 30 خرداد: ترکیه vs پاراگوئه – ساعت 07:30، ورزشگاه لیوایز، منطقه خلیج سانفرانسیسکو
• جمعه ۲۹ خرداد: آمریکا vs استرالیا – ساعت 22:30، ورزشگاه لومن فیلد، سیاتل

هفته سوم

• جمعه 5 تیر: ترکیه vs آمریکا – ساعت 05:30، ورزشگاه SoFi، لس‌آنجلس
• جمعه 5 تیر: پاراگوئه vs استرالیا – ساعت05:30، ورزشگاه لیوایز، منطقه خلیج سانفرانسیسکو

ایالات متحده آمریکا (میزبان)

چطور به جام جهانی رسیدند؟

بعد از ناکامی در رسیدن به جام جهانی ۲۰۱۸، یک تیم جوان در سال ۲۰۲۲ در قطر کار را درست کردند و برگشتند. اما این بار خبری از اضطراب و استرس نبود. آمریکا به عنوان یکی از میزبانان مشترک، بدون نیاز به بازی‌های مقدماتی و به صورت خودکار راهی تورنمنت شد.

کارنامه تاریخی‌شان چه می‌گوید؟

آمریکا بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ هر دوره را تجربه کرده بود، اما غیبت در ۲۰۱۸ یک استثنا بود. بهترین نمایش آنها در دوران مدرن، رسیدن به یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۲ بود؛ جایی که یک بر صفر مغلوب آلمان (نایب قهرمان آن دوره) شدند.

از سال ۱۹۹۴ به این سو، آمریکا در چهار دوره از شش دوره‌ای که شرکت کرده، از گروه خود بالا آمده. از جمله در قطر ۲۰۲۲. همان تیمی که هسته اصلی‌اش هنوز در ترکیب حضور دارد، آن سال بعد از انگلیس دوم شد و به مرحله حذفی رفت، اما در یک‌هشتم نهایی به هلند باخت.

سرمربی کیست؟

مائوریسیو پوچتینو. همان کسی که در اسپانیول، ساوتهمپتون، تاتنهام، پاری‌سن‌ژرمن و چلسی نشان داد یکی از بهترین مربیان سطح باشگاهی است. حالا نوبت به عرصه ملی رسیده. وقتی فدراسیون فوتبال آمریکا در سپتامبر ۲۰۲۴ توانست این آرژانتینی را به عنوان سرمربی استخدام کند، خیلی‌ها آن را یک کودتا نامیدند. سال اول پوچتینو پر از فراز و نشیب بود، چون خودش گفته بود لازم است فرهنگ تیم را از نو بسازد. اما استخدام او یک چیز را به همه نشان داد: آمریکا با میزبانی پس از ۳۲ سال، فقط شرکت کردن را نمی‌خواهد.

چطور بازی می‌کنند؟

تیم ملی آمریکا هنوز زیر دست پوچتینو دارد خودش را پیدا می‌کند، اما در چند ماه اخیر روی یک سیستم نسبتاً ثابت نشسته‌اند: سه مدافع میانی با قابلیت تغییر شکل به چهار یا پنج مدافع بسته به نیاز. در فاز حمله، این سیستم قدرت مدافعان کناری را به حداکثر می‌رساند. آنتونی رابینسون و سرجینیو دست، دو مدافعی که عاشق بمباران کردن جناح‌ها هستند، در این طرح حسابی می‌درخشند. ضمن اینکه در خط میانی هم انعطاف کافی برای روبرو شدن با هر حریفی وجود دارد.

ستاره تیم کیست؟

کریستین پولیسیچ. هر چقدر از ظهور فولارین بالوگان به عنوان شماره ۹، یا تأثیر تایلر آدامز در میانه میدان، یا اورلود شدن جناح‌ها توسط رابینسون و دست بگوییم، حقیقت یک چیز است: وقتی پولیسیچ رهبری تیم را به دست می‌گیرد، آمریکا در بهترین حالت خودش است. او یک بازیکن بازی‌های بزرگ است. گلش به ایران در قطر که صعودشان را به مرحله حذفی تضمین کرد، یک مثال عالی است. چه از جناحین حمله کند و چه به عنوان شماره ۱۰، وظیفه پوچتینو این است که شرایط را طوری فراهم کند که پولیسیچ بتواند بازی را به نفع آمریکا تغییر بدهد.

یک نکته جالب دیگر

به نظر می‌رسد این اولین جام جهانی از زمان تأسیس لیگ برتر آمریکا (MLS) در سال ۱۹۹۶ باشد که یک دروازه‌بان شاغل در همین لیگ، برای آمریکا بازی می‌کند. اما کمتر از یک سال مانده به جام، هنوز مشخص نیست چه کسی شماره یک خواهد بود. از جام ۱۹۹۸ به بعد، دروازه‌بان‌های آمریکا به ترتیب: کیسی کلر (لسترسیتی و بروسیا مونشنگلادباخ)، برد فریدل (بلکبرن)، تیم هاوارد (اورتون) و مت ترنر (آرسنال) بودند. مت ترنر درست قبل از جام قطر به آرسنال رفته بود، اما حالا برگشته به MLS و به نیوانگلند پیوسته. او برای جانشینی باید با مت فریس (NYCFC) و پاتریک شولت (کلمبوس کرو) و سایر دروازه‌بان‌های MLS رقابت کند.

پاراگوئه

چطور به جام جهانی رسیدند؟

نسبتاً راحت. در مرحله مقدماتی آمریکای جنوبی، با ۲۸ امتیاز از ۱۸ بازی (مشترک با برزیل، اکوادور و کلمبیا) و ۸ امتیاز بالاتر از بولیوی که به پلی‌آف رفت. فقط اکوادور در آن مرحله گل کمتری نسبت به پاراگوئه خورد؛ آماری که نشان می‌دهد دفاع چقدر منظم و جنگنده دارند.

کارنامه تاریخی‌شان چه می‌گوید؟

پاراگوئه پس از ۱۶ سال دوری، نهمین حضور خود را در جام جهانی تجربه می‌کند. بهترین نمایششان هم همین دوره قبلی بود: رسیدن به یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰، جایی که با یک گل باریک از اسپانیا (قهرمان نهایی) باختند. آنها یکی از ۱۳ تیم حاضر در اولین جام جهانی (۱۹۳۰) بودند و قرار است در سال ۲۰۳۰ به مناسبت صدمین سالگرد این تورنمنت، میزبان یک بازی باشند.

سرمربی کیست؟

گوستاوو آلفارو، که حالا تبدیل به یک قهرمان ملی شده. این مربی ۶۳ ساله در جام جهانی قبلی روی نیمکت اکوادور نشسته بود، اما بعد از اینکه پاراگوئه در کوپا آمه‌ریکا ۲۰۲۴ بدون گرفتن حتی یک امتیاز (اولین بار در ۹۹ سال) حذف شد، هدایت آنها را قبول کرد. نتیجه؟ غیرقابل باور. در مرحله مقدماتی، از ۳۶ امتیاز ممکن، ۲۴ امتیاز گرفتند و فقط یک باخت رقابتی (۱-۰ برابر برزیل) به نامشان ثبت شده. پاراگوئه امسال حسابی سرحال است.

اتفاق جالبی هم برای آلفارو افتاد. در یک سوپرمارکت در آسونسیون، یک سبزی‌فروش به او نزدیک شد و با چشمانی گریان گفت: «ممنون که دوباره به ما شانس رفتن به جام جهانی را دادی.» آلفارو آن ماجرا را در کنفرانس خبری تعریف کرد و آن سبزی‌فروش را به بازی بعدی پاراگوئه مقابل شیلی دعوت کرد.

چطور بازی می‌کنند؟

پاراگوئه حتی قبل از آلفارو هم شهرتش به دفاع محکم بود، اما بعد از آگوست ۲۰۲۴، در ۱۲ بازی رقابتی، ۷ کلین شیت کرده و فقط ۷ گل خورده است. بردهای معروف خانگی مقابل قهرمان جهان (آرژانتین) و برزیل، هر کدام با میانگین مالکیت توپ فقط ۲۳ و ۲۹ درصد، نشان داد که آنها در بهترین حالت لجوجانه خودشان هستند.

تیم روی دوش مدافعان بلندقد سوار شده: گوستاوو گومز، کاپیتان باتجربه پالمیراس، و عمر آلدرته که از وقتی به ساندرلند پیوسته، حسابی پیشرفت کرده. خط میانی پر از رهگیرهای سرسخت و دونده‌های خستگی‌ناپذیر است و در جناحین هم رمون سوسای تندرو و خولیو انسیسوی همیشه خلاق، برای ضدحملات مرگبار آماده‌اند.

ستاره تیم کیست؟

انسیسو. جدا از ستون‌های دفاعی، انسیسو همان بازیکنی است که توانایی و جسارت یک تنه بردن یک بازی را دارد. در همان کوپا آمه‌ریکای فاجعه‌بار ۲۰۲۴، تنها در سه بازی ۱۴ شوت زد و ۶ موقعیت خلق کرد؛ یعنی تقریباً در نیمی از حملات پاراگوئه نقش مستقیم داشت.

این هافبک ۲۱ ساله پر از انرژی است و گاهی اوقات زیادی ذوق می‌کند. تیم ملی قبلی (دانیل گرنرو) بعد از باخت ۴-۱ به برزیل در همان تورنمنت به او گفت که لازم نیست هر لحظه تیم را «نجات بدهد» یا «مسئولیت هر توپ را به دوش بگیرد». با این حال، انسیسو از راه دور شوت‌های تماشایی می‌زند (همان شوتی که در ۲۰۲۳-۲۰۲۲ برنده بهترین گل فصل لیگ برتر شد) و همچنان محتمل‌ترین گزینه برای به هم ریختن هر بازی بسته و تاکتیکی است.

یک نکته جالب دیگر

چند اسم آشنا هنوز در فوتبال داخلی پاراگوئه می‌درخشند. باورتان می‌شود؟ روکه سانتا کروز ۴۴ ساله هنوز برای کلوب لیبرتاد (پایتخت) گل می‌زند، در کنار اسکار کاردوزو ۴۲ ساله که آخرین بار در نوامبر ۲۰۲۳ برای تیم ملی به میدان رفته است. بعید است هیچکدام به جام جهانی برسند، اما هواداران نیوکاسل خوشحال می‌شوند بدانند که میگل آلمیرون در ۱۱ بازی از ۱۲ بازی رقابتی اخیر پاراگوئه به میدان رفته است. همچنین مراقب دیگو گومز، هافبک مستعد برایتون، باشید؛ کسی که این فصل در جام اتحادیه مقابل بارنزلی چهار گل زد.

استرالیا

چطور به جام جهانی رسیدند؟

استرالیا مستقیم وارد دور دوم مقدماتی آسیا شد و هر شش بازی را برد. اما در دور سوم حساس، همه چیز تلخ شروع شد: باخت ۱-۰ خانگی مقابل بحرین و تساوی بدون گل مقابل اندونزی. همین دو نتیجه باعث شد گراهام آرنولد از سمت سرمربیگری استعفا بدهد و تونی پوپویچ جایگزین شود. استرالیا بعد از آن، چهار امتیاز از بازی‌های مقابل ژاپن گرفت و عربستان را ۲-۱ برد تا جایگاه دوم گروه C (سهمیه مستقیم) را قطعی کند.

کارنامه تاریخی‌شان چه می‌گوید؟

هفتمین جام جهانی استرالیا و ششمین حضور متوالی آنها. پنج دوره اخیر از زمانی شروع شد که فدراسیون فوتبال استرالیا از اقیانوسیه به آسیا نقل مکان کرد؛ اقدامی که تا حدی برای فرار از پلی‌آف سخت مقابل تیم‌های آمریکای جنوبی انجام شد، اما مهمتر از آن سطح رقابت‌های منظم بین دو جام جهانی را بالاتر برد. استرالیا از ۲۰ بازی خود در جام جهانی، فقط چهار برد داشته و دو بار (۲۰۰۶ و ۲۰۲۲) به مرحله یک‌هشتم نهایی رسیده. در آلمان، با یک گل از ایتالیا ۱۰ نفره باختند (پنالتی فرانچسکو توتی در وقت‌های تلف شده) و در قطر هم ۲-۱ بازی را به آرژانتین (قهرمان نهایی) واگذار کردند.

سرمربی کیست؟

تونی پوپویچ از سپتامبر ۲۰۲۴ هدایت تیم را بر عهده دارد و تا اینجای کار خوب پیش رفته. این مدافع میانی سابق، بیشتر از هر چیزی به خاطر پنج سال حضورش در کریستال پالاس (و کاپیتانی آن تیم) در یادها مانده است. او ۵۸ بازی ملی دارد و ۸ گل زده، از جمله گلی در برد دوستانه ۳-۱ مقابل انگلیس در آپتون پارک (سال ۲۰۰۳). دوران مربیگری پوپویچ شامل حضورهای کوتاه در یونان و ترکیه هم می‌شود، اما عمدتاً در لیگ استرالیا کار کرده؛ جایی که وسترن سیدنی واندررز و پرث گلوری را به اولین قهرمانی‌های تاریخشان رساند.

چطور بازی می‌کنند؟

در قطر و زیر نظر آرنولد، استرالیا با جسارت بازی می‌کرد؛ سیستم ۳-۳-۴ که بازیکنان را به جلو و به جناحین می‌فرستاد و هر طور شده می‌خواست به میچل دوک توپ برساند. آرنولد مطمئن بود که استرالیا می‌تواند جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ را ببرد، اما باخت در وقت‌های اضافه مقابل کره جنوبی در یک‌چهارم نهایی، ضربه‌ای روحی‌بود که خیلی زود منجر به استعفایش شد. گفت تیم نیاز به صدای تازه دارد.

حالا آن صدا، همان پوپویچ است؛ پراگماتیسم محض. استرالیا زیر دست پوپویچ دوست دارد پایین و بسته بازی کند (low block). با اینکه نتیجه‌ها بهتر شده، اما حرکت توپ در سیستم ۱-۴-۲-۳ اغلب ناهماهنگ و بازی‌ها بی‌روحیه بوده. بعد از صعود، پوپویچ سراغ سیستم ۱-۴-۵ رفته که حتی منفعل‌تر هم شده، اما در عوض روی ضدحملات روان‌تر و بهتری کار کرده است. نشان می‌دهد که هم از نظر بازی جلو رفته‌اند، هم می‌دانند در تابستان با چه چیزی روبرو هستند.

ستاره تیم کیست؟

جکسون اروین. کاپیتان سنت پائولی در بدترین زمان ممکن با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کند. جراحی پا باعث شد ماه‌های اخیر را از دست بدهد و هر وقت نبوده، غیبتش حسابی در خط میانی استرالیا به چشم آمده. اروین فقط یک بازیکن نیست؛ در خارج از زمین هم رهبر واقعی تیم است (همان کسی که قبل از جام ۲۰۲۲ یکی از معدود بازیکنانی بود که رکورد قطر در مورد حقوق LGBTQI+ را به صراحت زیر سوال برد). در کنار او، جوردن بوس ۲۲ ساله از فاینورد، یکی از بازیکنان جوان بااستعدادی است که حسابی چشم‌ها را خیره کرده.

یک نکته جالب دیگر

تعجب ندارد که رقیب سنتی استرالیا (معروف به سوکروز) نیوزلند است. بعد از نقل مکان به آسیا، بازی با ژاپن هم همیشه حاشیه‌دار است. اما بدانید اصطکاک با اروگوئه هم قصه‌ای شنیدنی دارد. به سال ۱۹۷۴ برمی‌گردد، وقتی این دو تیم برای آماده‌سازی جام جهانی (اولین حضور استرالیا) دو بازی دوستانه در ملبورن و سیدنی برگزار کردند. فیزیک بازی، مشت‌ها و تهدید داور به ترک زمین، همه چیز داشت. اما اوج ماجرا جایی بود که «یک حرکت کاراته‌ای» از لوئیس گاریستو اروگوئه ای، باعث شد ری بارتز استرالیایی دو روز در بیمارستان بیهوش بماند و مجبور به خداحافظی از فوتبال شود. خوشبختانه دیدارهای بعدی محترمانه‌تر بوده است.

ترکیه

چطور به جام جهانی رسیدند؟

ترکیه در مرحله مقدماتی فقط یک باخت داشت (به اسپانیا در سپتامبر)، اما همین یک باخت کافی بود تا مجبور شود از پلی‌آف راهی جام شود. در نیمه‌نهایی خانگی، رومانی را ۱-۰ برد و سپس در کوزوو با همان نتیجه پیروز شد تا بلیط جام جهانی را جیب بزند. ترکیه شاید از نظر رنکینگ فیفا ۵۵ پله بالاتر از کوزوو بود و در هر سه دیدار قبلیشان برده بودند، اما در ورزشگاه شلوغ و پر سروصدای فاضل وکری در پریشتینا، کارشان سخت شد. اما تیم وینچنزو مونته‌لا با تجربه و عمق بیشتر، بالاخره از این مانع عبور کرد. آنها در گروه E با ۱۳ امتیاز، پشت سر اسپانیا (قهرمان گروه) دوم شدند.

کارنامه تاریخی‌شان چه می‌گوید؟

ترکیه برای بازگشت به جام جهانی خیلی منتظر ماند. آخرین بار در سال ۲۰۰۲ بود که به مقام سوم رسیدند. آن برد تاریخی مقابل کره جنوبی در دئگو باید سکوی پرتابی می‌شد برای حضور منظم در جام جهانی. اما در عوض، ۲۴ سال گذشت بدون اینکه سهمیه بگیرند؛ پر از نزدیک شدن‌های تلخ و ناامیدی‌های پلی‌آف. پس این بار، گرفتن سهمیه برای ترکیه یک پیروزی بزرگ است، هم برای کشور و هم برای این نسل بااستعداد.

سرمربی کیست؟

وینچنزه مونته‌لا، مهاجم سابق ایتالیا و سرمربی سابق میلان، در سال ۲۰۲۳ هدایت تیم را گرفت و جایگزین اشتفان کونتس (آلمانی) شد. تیمی را که در حال دست و پا زدن بود به یورو ۲۰۲۴ رساند. در برلین و در یک‌چهارم نهایی، با شکست نزدیک مقابل هلند از گردونه خارج شدند. همانجا بود که مونته‌لا محبوبیت خاصی بین بازیکنان و هواداران پیدا کرد. خودش می‌گوید: «فرهنگی که من را بزرگ کرد و فرهنگی که در ترکیه با آن روبرو شدم، باورنکردنی شبیه هم هستند. من می‌توانم مثل یک ترک فکر کنم. مثل یک ترک غذا بخورم. مثل یک ترک رفتار کنم. به همین دلیل است که مثل یک ترک احساس می‌کنم.»

چطور بازی می‌کنند؟

ترکیه زیر دست مونته‌لا معمولاً با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی می‌کند و انضباطی پیدا کرده که ترکیبی است از ذوق و خلاقیت بازیکنان جوانش با هوشمندی دفاعی. در همان برد ۱-۰ نیمه‌نهایی مقابل رومانی، مجبور شدند مقاومت کنند و غیبت مریح دمیرال (لنگر خط دفاعی) حسابی به چشم آمد. اما ترکیه در هر پستی کیفیت دارد و مونته‌لا سبکی را پیدا کرده که این کیفیت را به فوتبال برنده تبدیل کند. حاصل کار: ۱۷ برد در ۳۰ بازی.

ستاره تیم کیست؟

هاکان چالهان اوغلو. این هافبک اینتر با تجربه و تنظیم‌کننده ریتم بازی، همه چیز در میانه میدان را برای ترکیه می‌چرخاند. پشت سر او (۳۲ ساله) بازیکنان جوانی مثل آردا گولر و کنان ییلدیز حضور دارند، اما این کاپیتان چالهان اوغلو است که برای عملکرد کنترل شده و ساختارمند تیم کلیدی محسوب می‌شود. بعد از بازی با رومانی (که یک نمایش معمولی عالی از او بود) دچار گرفتگی عضله شد، اما بعداً هواداران نگران را آرام کرد. اگر ترکیه می‌خواهد در تابستان بدرخشد، باید چالهان اوغلو را سوار هواپیما کند.

یک نکته جالب دیگر

در یورو ۲۰۲۴، ترکیه از نظر هواداری، فقط بعد از آلمان (میزبان) دوم بود. دلیلش دیاسپورای عظیم ترک‌ها در کشور میزبان بود؛ جایی که تخمین زده می‌شود حدود ۲.۹ میلیون نفر اصالت ترک دارند. شانس اینکه ترکیه در آمریکا هم هواداران زیادی داشته باشد کم نیست. آمار سرشماری آمریکا می‌گوید بیشتر شهروندان آمریکایی با اصالت ترکی، در ایالت نیویورک و کالیفرنیا زندگی می‌کنند؛ یعنی همان ایالت‌هایی که میزبان بازی‌های ترکیه هستند.

فوتبال 7 در روزهای منتهی به جام جهانی ۲۰۲۶، گزارش‌های اختصاصی بیشتری از گروه‌های مختلف منتشر خواهد کرد. با ما همراه باشید.

🚨🚨این مطالب را هم بخوانید:

🔹آرسنال چگونه می‌تواند پاری‌سن‌ژرمن را شکست دهد و قهرمان اروپا شود؟

🔹فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۶؛ آنالیز خستگی آرسنال در برابر چرخش ترکیب پاری‌سن‌ژرمن

🔹شماره پیراهن آنتونی گوردون در بارسلونا؛ از ۹ تا ۱۴ کدام را می‌پوشد؟

🔹مصدومیت لیونل مسی: آخرین وضعیت، زمان بازگشت و نگرانی برای جام جهانی ۲۰۲۶

🔹۱۰ ستاره بزرگی که در تابستان ۲۰۲۶ نیاز فوری به انتقال دارند